Eén van de wanbetalende huursters heeft op mijn rechtszaak aankondiging een tegenvoorstel gedaan. Ze wil me nu 150 dollar per week gaan betalen.
Haar huur is 850 dollar per maand. Dat is voor een prachtige vrijstaande woning op 500 vierkante meter grond. Ga dus niet zeggen dat ik belachelijk hoge huren vraag, want dat is pertinent niet zo.
Maar 4 x 150 euro is voor mij uiteraard niet akkoord. Het zou anders zijn als ze haar huur EN een extra 150 dollar per week zou betalen. Er staat na de ontvangst van de subsidie immers nog altijd 2.875 dollar achterstallige huur open.
Ik heb haar gevraagd of het dus de huur EN 150 dollar per week zou worden, maar neen, dat was haar bedoeling niet.
Had ik haar zo maar akkoord gegeven met de gedachte dat het een extra 150 euro boven de huur was, dan was ze naar de rechter gegaan met mijn akkoord op de door haar voorgestelde huurverlaging.
Mijn huurders kunnen blijkbaar niet rekenen, maar slim en sluw zijn ze wel.
Uiteraard zet ik de rechtszaak voort. Een nieuwe huurder gaat minstens 1000 dollar betalen en dan nog zit ik ver onder de marktprijs. Ik kocht de woning enkele jaren geleden voor 36.000 dollar. Ik verbouwde er wel al flink aan. Er woont nu een gezin met kleine kinderen, maar de echtgenoot is blijkbaar uit beeld, of niet meer in staat financieel bij te dragen.
Verhuizen naar een kleiner huis is lastig, want de huren zijn zo omhoog dat haar huur in mijn huis de goedkoopste is die er te krijgen is. Kleiner wonen is dus duurder wonen. Ik begrijp haar dilemma dus wel, maar ik heb ondertussen 55.000 dollar openstaande achterstallige huren en mijn rekeningen lopen ook door.
Hier staat de foto van de woning zoals ik deze in 2018 kocht.
het was de eerste woning die ik in Detroit kocht.
