belasting

Nederland en België zijn rijke landen. Ondanks dat kennen we voedselbanken.
Zelfs binnen rijke landen is er dus sprake van een slechte verdeling van welvaart. Dat is deels ‘schuld’ van het systeem en deels schuld van de mensen die leven in deze rijke landen.
Wat doe je er aan?
Middels belastingen en uitkeringen doen we actief heel veel aan de herverdeling van de rijkdom. Belastingwetgeving is dan ook een extreem belangrijke pijler van herverdeling.
Maar zoals gezegd, het systeem is ook oorzaak van de oneerlijke verdeling. We belonen bijvoorbeeld denkwerk veel hoger dan handwerk. Daarmee benadelen we de mensen die met hun handen werken structureel.
Maar ook belastingen zijn niet altijd even eerlijk. U moet weten, de belastingwetgeving wordt geschreven door de rijken die met hun denken werken. Bewust of onbewust denken ze eerst aan hun zelf.
Een mooi voorbeeld was in Nederland het vrije reizen voor studenten… Niet alle studenten, neen, alleen universiteitsstudenten. De vaak armere Lagere en Midden beroepsopleidingsstudenten kregen geen gratis reizen. De hogere ambtenaren en politici die dit systeem bedacht hadden waren allemaal hoog opgeleid. Hun kinderen vaak ook.
Zo zie je dat egoïsme en hebzucht een enorme rol kan spelen in besluitvorming.
De rijke studenten kregen vrij reizen, de arme(re) studenten niet.
Twintig jaar lang zag geen enkele politicus daar een probleem in, want het raakte hem of haar niet. Hun kinderen gingen immers naar universiteiten. Het was voor hen allemaal prima geregeld.
Een interessante regeling is die van de hogere belasting voor rijkeren. Ben je arm, dan betaal je 30% belasting, ben je rijk, dan betaal je 50%. In Europa gangbaar, in de VS is het precies andersom!
Helemaal interessant wordt het bij erfbelasting.
Men vindt deze ‘dood’ belasting oneerlijk. Immers was er ooit over dat geld al belasting betaalt. Een waardeloze uitspraak, want niet door de persoon die het geld nu als inkomen gaat ontvangen.
Het is een heel interessante belasting, want deze kan voorkomen dat bepaalde families eeuwenlang hun rijkdom in de familie houden, zonder dat ze er nog voor hoeven te werken. De adel houdt de adel in stand als het ware.
Met een goede erfbelasting kan je extreme rijkdom binnen bepaalde families bij iedere generatie afromen, zodat het heel de samenleving ten goede komt. Dor te werken met drempelbedragen kan je voorkomen dat je over een erfenis van 10.000 euro belasting moet betalen. Een erfenis van een miljard zo maar doorschuiven naar de volgende generatie is een andere zaak.
Het wordt tijd dat we als samenleving eens goed gaan praten over structurele herverdeling van rijkdom.
Bijvoorbeeld door een basis te leggen aan inkomsten. Door bijvoorbeeld iedereen, rijk of arm een basisinkomen te verstrekken en daarbij dan wel te stoppen met heel veel bestaande regelingen, toeslagen, uitkeringen etc. De uitvoeringen van al die regelingen is extreem duur. Het is in feite een soort arbeidsvoorziening van de overheid geworden en het schaadt de economie. Ook alle controle op de talrijke regelingen is een enorme werkverschaffing geworden.
We zijn elkaar aan het werk aan het houden met onnodige en dure regelingen, terwijl al die uitvoerders ook nuttiger zaken kunnen doen.
Nu Nederland en België midden in de EU liggen is dat niet zo dringend, maar bij een Brexit gaat het middelpunt van de EU verschuiven richting het oosten. Meer mensen creatief aan het werk hebben kan dan wel eens cruciaal gaan worden.
We zijn niet zo heel creatief meer. Waar zijn de Internet bedrijven uit de lage landen die wereldwijd een impact hebben? Waarom lopen wij zo achter?
In één zo’n klein artikel als deze kan ik niet alle wereldproblemen in één keer benoemen, maar herverdeling van welvaart, en het schrappen van onnodige (semi)overheidsbanen zou een prioriteit moeten worden.
Op het gebied van Internet toepassingen en duurzame energie oplossingen moeten we in de lage landen VEEL meer tijd en werk stoppen. Als dit niet een politieke prioriteit gaat worden, gaan we op termijn onszelf in de vingers snijden. De mooie tijd gaat dan een keer eindigen en dat is niet iets wat we willen.
We moeten veranderen, want de wereld om ons heen doet dat ook.