LADEN

Typ om te zoeken

Hoe ingewikkeld is beleggen? (Deel 4/6)

Laatste Nieuws

Hoe ingewikkeld is beleggen? (Deel 4/6)

We kennen dus in hoofdzaak twee soorten beleggers:
– Fundamentele beleggers die niet veel traden
– Technische beleggers die veel traden

De verdeling houdt in dat ze een keuze gemaakt hebben en dat is in de kern een goede zaak.

De één ziet de basis van winst in de bedrijven en de ander ziet het in de beurs. Laten we vooral niet vastlopen in discussies over wat juist is, maar neemt u een besluit welke basis u het liefst van uit gaat. Waar voelt u zich het prettigst bij.

Het probleem is wel als een belegger gekozen heeft voor een methode en deze dan ondoordacht aan het toepassen is.
Een fundamenteel ingestelde belegger die vervolgens niet naar de waardering van een bedrijf kijkt, is in feite verkeerd bezig. Die kan beter dan naar het Technische plaatje van het aandeel op de beurs kijken.

Andersom is een technische belegger die ineens de winstgevendheid van een bedrijf belangrijk gaat vinden ook vreemd bezig. Als hij echt technisch bezig is, dan zou de winstgevendheid van het bedrijf erachter hem niets moeten doen. Hij moet naar zijn medebeleggers kijken, niet naar het bedrijf.

Ik hou zelf van simpele oplossingen. Wiskundige berekeningen, formules en ingewikkelde instellingen om de analyse te te perfectioneren zijn aan mij niet echt besteed. Ik kies daarom in mijn beleggingen vooral voor de bedrijven weg.
Ik kijk voor het grootste deel van mijn beleggingen in de basis naar de bedrijven en kijk hoe de aandelen van die bedrijven op de beurs gewaardeerd worden. Als het bedrijf op de beurs in mijn ogen (veel) te weinig waard is, dan wil ik onder voorwaarden de aandelen. Is de waardering al hoog, dan pas ik. Daarvoor heb ik ook een trendvisie ontwikkeld. Hiermee beperk ik me dus ook nog eens tot alleen de trend die ik interessant vind.

Dat uitgangspunt voor de fundamentele weg, houdt voor mij ook in dat ik dus niet kies voor duur kopen en duurder verkopen. Er zijn beleggers die daar heel succesvol in zijn. Ik doe daar echter niet aan mee, want ik vind de kans dan te groot dat het feest op een gegeven moment dan over is en ik ineens kom te zitten met aandelen die veel te duur zijn.
Immers is de ervaring van velen dat je beursdips niet altijd kunt ontwijken. Soms lukt het, soms niet.
Als het je niet lukt met peperdure aandelen in bezit, dan heb je een probleem.
Als je in een beursdip vast komt te zitten met laaggewaardeerde aandelen, dan nog verlies je op dat moment waarde, maar bij het er op volgende beursherstel is je leed snel geleden.

Warren Buffett schreef al eens, de belangrijkste regel van beleggen is, maak geen verlies.
Wie in te dure aandelen blijft steken, zal mogelijk toch een keer besluiten verlies te moeten nemen. Dat is heel duur, want dat verlies zal een keer ingelopen moeten worden.

Daarmee is duur kopen om duurder te kunnen verkopen dus wel een systeem dat kan werken, maar ik werk er niet mee. Het risico van uiteindelijk in veel te dure aandelen te blijven zitten is me te groot.
De kern van beleggen is, en daar begon ik dit verhaal mee: ‘laag kopen en hoog verkopen’.
Waarom wil toch steeds iedereen vooral afwijken van de basis?

Is die basis niet goed?

– De basis van laag kopen en hoog verkopen is prima, alleen is ze vaak saai. Het kost namelijk nogal wat tijd. Aandelen zijn vaak slechts kort ‘laag gewaardeerd’ en dan vooral in tijden van groot pessimisme. Beleggers kopen dan juist niet en missen zo de kans om laag te kopen, omdat ze bang zijn te verliezen in de algehele beursmalaise.

Daarmee is ook duidelijk dat door het beurssentiment de simpele beleggingsmethode van ‘laag kopen en hoog verkopen’ ineens veel moeilijker wordt. Immers aandelen staan op een gegeven moment niet voor niets ‘laag’ gewaardeerd. Het komt omdat andere beleggers het vertrouwen dan kwijt zijn.
Het beurssentiment bevindt zich dan vaak ook op het dieptepunt. Juist dan moet je toeslaan en dat maakt dat de meest succesvolle fundamentele beleggers vaak een beetje ‘dwars’ zijn.
Iedereen is het er op een gegeven moment over eens dat je moet verkopen en dan zijn er een paar beleggers die tegen alle kudde-logica van dat moment wél kopen. Durf op zo’n moment maar te zeggen dat je de waardering voor het bedrijf ‘laag’ vindt, terwijl op de beursvloer dag na dag lagere koersen te vinden zijn en dus alle anderen ene andere mening toegedaan zijn.
Je koopt als belegger dan op basis van je waardering die je de aandelen geeft en niet op basis van de irrationele beurskoers van dat moment.

Beleggen op die manier is simpel, je moet je namelijk niets van je medebeleggers aantrekken… tenminste, als je fundamenteel ingesteld bent.
Je moet kopen als JIJ vindt dat het bedrijf tegen die koers koopwaardig is. Een fundamenteel ingestelde belegger trekt zich daarbij niet veel van het beurssentiment aan. Is soms zelfs een tegendraadse belegger die er dan dus dwars tegenin gaat.

Een technische belegger daarentegen wil juist weten wat het sentiment is. Die rijdt mee op de sentimentsvlagen, of ze nu terecht of onterecht zijn. Tot vreugde van de fundamenteel ingestelde beleggers is een steeds groter deel van de beleggers (door de beschikbaar gekomen personal computers) gaan kiezen voor het technische beleggen. Beleggers laten in grote getale de techniek voor zich werken en gaan met computersystemen de beurs te lijf. Via deze weg hoeven ze niets van het bedrijf te weten en de meeste beleggers hebben dan ook geen idee waar ze in beleggen.
Het gekke is, dat ook de introductie van de computer de beurs niet makkelijker gemaakt heeft. 90% van de particuliere beleggers verliest nu geld. In feite is het percentage verliezers de laatste twintig jaar alleen maar toegenomen, maar beleggers worden nog niet massaal wakker.
Ook de winsten van beursbedrijven, die de handel afromen met hun kosten, provisies etc, zijn alleen maar enorm toegenomen. Daar zit een causaal verband tussen, maar bijna niemand die er wakker van ligt.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichten velden zijn gemarkeerd met *