In 1933 werd DHC door het stadsbestuur van Detroit opgericht. Het doel was om veilige en betaalbare woningen beschikbaar te stellen voor de lokale bevolking.
We zijn nu 90 jaar verder en het door de overheid gefinancierde bedrijf bestaat nog altijd. Een goede naam heeft het bedrijf ondertussen niet meer.
In 2021 werden vijftien huizen gekeurd en dertien daarvan werden afgekeurd. Ondertussen is het zo dat ALLE huizen afgekeurd zouden worden.
Bij één locatie was het wel heel erg.
De afvoer van de wasmachine was al een jaar verstopt. Het water hoopte zich iedere keer op in de kelder.
Na een jaar was er nog altijd geen monteur gekomen.
Waarom haalt ze er dan zelf geen monteur bij? Simpel, ze woont niet voor niets in een huis van DHC. Ze heeft een laag inkomen en dus geen geld. Ze is gewoon afhankelijk van de huiseigenaar.
Ik hoop altijd binnen 24 uur een monteur langs gestuurd te hebben, maar bij DHC kan het dus zo maar een jaar duren.
Bij DHC betaal je nooit meer dan 30% van je inkomen aan huur. Het nadeel is dat het bedrijf hierdoor niet in staat is de huizen in goede staat te houden.
Het bedrijf is zich bewust van de problemen. De problemen komen voort uit het feit dat OOK DHC te maken had met huurders die in de Corona tijd NIETS betaalden. Ze konden immers niet uitgezet worden.
Het bedrijf heeft dus ook geen geld meer en als gevolg van de problemen zagen ze ook het personeel vertrekken. Iedere dag de klachten van huurders aanhoren gaat je ook niet in de koude kleren zitten.
Ik had het geluk dat ik het tekort aan huurinkomsten kon opvangen met mijn inkomsten in Nederland. Dat geluk had DHC niet en de huurders van nu zijn de pineut.
De vraag roept zich op… Met welk recht kan de stad Detroit nu andere huiseigenaren op het matje roepen terwijl hun eigen woonbedrijf zo’n beetje het voorbeeld is van hoe het niet moet? De overheid kan alles, dus ze zitten er niet mee, maar oneerlijk is het wel.
