Mijn drie witte huizen in Detroit worden verhuurd aan een zorginstelling.
In ieder huis zullen drie mensen worden gehuisvest die intensieve zorg nodig hebben. Er is in Detroit een groot tekort aan geschikte zorglocaties en op deze manier kunnen toch negen mensen de zorg krijgen die zij nodig hebben.
Voor mij is dit eveneens een mooie oplossing. De huuropbrengst ligt namelijk ongeveer twee keer zo hoog als bij een reguliere verhuur. De zorginstelling betaalt per bewoner een normale huur. Daar staat tegenover dat ik ook extra kosten heb. Zo betaal ik onder meer gas, water, elektriciteit en enkele aanvullende belastingen. Daarnaast moeten de woningen in korte tijd worden aangepast aan de nieuwe bestemming.
Gisteren is de verbouwing gestart en het eerste huis moet maandag al worden opgeleverd. Dat wordt dus flink doorwerken. Ondanks de forse investeringen verwacht ik uiteindelijk een aanzienlijk hogere opbrengst dan bij een gewone verhuur. Eerst moeten de verbouwingskosten uiteraard worden terugverdiend. Spreid ik die investering uit over een jaar, dan hoop ik dat deze constructie vanaf dat moment daadwerkelijk duidelijk winstgevender is.
Ik ben ook benieuwd hoe deze vorm van zorgverlening in de praktijk zal verlopen. De eerste bewoners trekken naar verwachting komende week al in.
Het is allemaal snel geregeld, maar dat is mogelijk omdat twee van de drie huizen al leeg staan. In het derde huis woont momenteel een medewerker van het bedrijf dat mijn vastgoed in Detroit beheert. Hij verhuist naar een van de beschikbare appartementen.
Waarschijnlijk wordt dat het appartement waarvan de vorige bewoner is overleden. Daarna hoeven we toekomstige huurders niet meer te vertellen dat daar “de vorige bewoner” is overleden. Tot nu toe bleek dat voor veel geïnteresseerden een reden om af te haken. Blijkbaar hebben ze in de Verenigde Staten toch iets te veel enge films gezien.
