Rente, relatie Canada en de VS en economische verwurging Iran en de rol van China daarin.
Het gaat niet goed met de VS en de acties van Trump maken de situatie er niet beter op.
Minister Scott Bessent moet nu steeds vaker liegen om zijn verhaal een beetje geloofwaardig te laten overkomen, maar iedereen met verstand van zaken prikt daar doorheen.
In mijn gesprek met Jack Hoogland bespreken we de bovenstaande zaken uitvoerig.
De helft van de lezers heeft geen fatsoenlijk overzicht van de eigen beleggingen. 33% houdt een eigen spreadsheet bij, 9% houdt het in zijn hoofd en 9% houdt het helemaal niet bij.
Eén lezer vroeg om een basis-excel, met een inkijkje hoe ik het zelf doe. (Ik moet even eerlijk zijn… ‘deed’… Ik hou het nu in mijn online boekhoudprogramma bij, zodat ook de accountant in één oogopslag op elk gewenst moment ziet hoe het ervoor staat, maar ik deed het heel lang in dit Excel-bestand.
Dat inkijkje is minder indrukwekkend dan je denkt. Het is één tabblad.
Wat erin staat:
Wat er niet in staat: prognoses, koersdoelen van anderen, en alles wat ik niet zelf kan controleren.
Het punt is niet de spreadsheet. Het punt is dat je pas een besluit kunt nemen over een positie als je weet wat je ermee dacht te bereiken. Zonder die regel gok je twee keer: bij het kopen en bij het verkopen.
Hier kan je de spreadsheet ophalen
Het werkblad zelf staat op een aparte pagina, klaar om af te drukken. Bekijk de pagina.
Het was een dag waarop ik wist dat ik een bedrijfsmodel waar ik bewust voor had gekozen, zou moeten loslaten. Geen probleem, maar wel een beslissing die ik door deze gebeurtenis moest nemen. Ook mijn leven veranderde die dag.
De aanslagen in New York.
Tot op de dag van vandaag bestaat er enorme onenigheid over wat er die dag precies is gebeurd. We zijn het blijkbaar zelfs niet eens over wat er gebeurde. Laat staan dat we het ooit eens worden over waarom en hoe het gebeurde.
De eenvoudigste verklaring is uiteraard de officiële verklaring van de Amerikaanse regering te accepteren.
Maar daar heb ik een probleem mee.
Naar mijn mening botsen bepaalde onderdelen van die verklaring met de natuurkundige wetten. En voor mij zijn die wetten geen kwestie van politieke overtuiging. Je kunt ze niet aan- en uitzetten omdat de officiële verklaring daarom vraagt.
Net zoals bij de moord op Kennedy zijn er volgens mij onderdelen van de officiële uitleg die natuurkundig moeilijk te verklaren zijn. De meerderheid van de mensen lijkt daar geen probleem in te zien en accepteert de officiële lezing.
Ik kan dat niet.
Neem de instorting van de gebouwen in New York. Als een wolkenkrabber instort, blijft de massa van het gebouw natuurlijk bestaan. Die massa kan worden verplaatst, verpulverd en verspreid, maar ze verdwijnt niet ineens.
Toch zijn er volgens mij grote vragen over wat er met die enorme hoeveelheid materiaal is gebeurd en hoe de gebouwen precies zijn ingestort. Er bleef na de instorting naar schatting slechts 15% van de massa over. Daar is nooit ene officiële verklaring voor gegeven.
Dat betekent niet dat er geen verklaring mogelijk is.
Die verklaring is er volgens mij wel, maar dan kom je uit bij een scenario dat lijnrecht tegenover de officiële uitleg staat.
Daar komt nog iets bij: het bewijsmateriaal is volgens mij veel te snel afgevoerd en vernietigd om nog een werkelijk onafhankelijk onderzoek mogelijk te maken. Bij vliegtuigongevallen worden soms tientallen jaren later nog wrakstukken onderzocht. Bij 9/11 werd het materiaal uit het World Trade Center juist zo snel mogelijk afgevoerd.
Daarmee verdwenen volgens mij ook belangrijke mogelijkheden om achteraf onafhankelijk vast te stellen wat er precies is gebeurd. Dat was in mijn ogen geen toeval, het was echt een bewuste keuze. Dat roept de vraag op, wat mocht er niet ontdekt worden?
Ik wil hier niet het hele verhaal opnieuw uitwerken, maar mijn eigen overtuiging is dat de neoconservatieven in de Verenigde Staten en de regering van Israël destijds belang hadden bij een veel grotere confrontatie tussen het Westen en de islamitische wereld.
Verrassend?
Ik vind van niet. Kijk naar wat er in 2025 en 2026 opnieuw is gebeurd. Mijn indruk is dat het Israëlische beleid ten aanzien van de regio in essentie weinig is veranderd. En ook de neoconservatieve stroming in de VS is nog altijd sterk gericht op militaire macht en confrontatie.
Mijn overtuiging is daarom dat er destijds veel meer speelde dan alleen wat ons officieel is verteld.
Ik denk dat binnen de Amerikaanse regering de vicepresident een belangrijke rol speelde en dat ook Israël en de Israëlische inlichtingendiensten betrokken waren.
Dat is mijn overtuiging. Ik beweer niet dat dit officieel bewezen is. Er zijn wel in mijn ogen sterke aanwijzingen.
Ze zijn er in 2001 mee weggekomen.
De vraag is of een vergelijkbare strategie in 2026, tijdens de oorlog tegen Iran, opnieuw kan werken.
De VS staat er inmiddels een stuk minder sterk voor. Vijfentwintig jaar oorlog hebben Amerika bepaald niet sterker gemaakt.
Over 9/11 zullen we waarschijnlijk nooit meer de volledige waarheid officieel vaststellen.
Daarvoor is er inmiddels te veel verdwenen, te veel niet onderzocht en te veel tijd verstreken.
Wat ik wel opmerkelijk vind, is dat er rond 9/11 verschillende partijen waren die financieel enorm profiteerden. Drie enorme, verouderde en economisch steeds minder interessante gebouwen moesten op de één of andere manier worden afgebroken. Dat gebeurde uiteindelijk op kosten van verzekeraars en belastingbetalers. Zo werd een bestaand probleem in New York ineens deel van een ander en groter doel. In beide gevallen waren er toonaangevende Israëlische paspoorthouders bij betrokken.
En er waren nog meer opmerkelijke toevalligheden.
De eigenaren van die panden waren die dag toevallig allemaal niet op kantoor. De Amerikaanse legertop was op dat cruciale moment toevallig niet bereikbaar en militaire vliegtuigen waren niet in de buurt.
Misschien zijn het allemaal toevalligheden.
Ik geloof daar niet in.
Als het gaat om de officiële uitleg, ben ik volgens die definitie een complotdenker.
Maar ik zie dat anders.
Ik vind dat je bij een gebeurtenis van deze omvang moet beginnen bij één simpel uitgangspunt:
de natuurwetten gelden altijd.
Als een verklaring alleen klopt wanneer je de natuurwetten buiten beschouwing laat, dan heb ik liever een andere verklaring die wél met die natuurwetten overeenkomt.
Daarom hecht ik uiteindelijk meer waarde aan mijn eigen analyse dan aan de officiële uitleg van de Amerikaanse regering.
Niet omdat ik per definitie tegen de overheid ben.
Maar omdat ik vind dat bewijs en natuurkundige wetten uiteindelijk belangrijker moeten zijn dan een officieel verhaal.
Voor 2014 was corruptie in Detroit een enorm probleem. De onderwereld had de bovenwereld in zijn greep en dat liep uiteindelijk volledig uit de hand. De problemen werden zo groot dat de stad in 2013 failliet ging.
Het moest anders. Een van de belangrijkste veranderingen was daarom het aanpakken van de alom aanwezige corruptie.
Na een eerste mislukte poging lukte dat bij de tweede poging wonderbaarlijk goed. Een nieuwe burgemeester kreeg daadwerkelijk grip op het probleem en wist een enorm verschil te maken.
De corruptie nam sterk af en ook de criminaliteit in de stad daalde fors. Dat was mede het gevolg van betere beslissingen en een stadsbestuur dat daadwerkelijk werk maakte van het aanpakken van de problemen.
Maar inmiddels zitten we in het tweede Trump-tijdperk.
Als corruptie en bedrog vanaf de hoogste niveaus van de Amerikaanse overheid steeds normaler worden gevonden, wordt het kennelijk ook in de rest van het land minder problematisch gevonden.
In Detroit zien we daar nu een opvallend voorbeeld van.
Een stadsbestuurder, Conrad Mallett, heeft inmiddels zoveel verschillende functies dat hij zichzelf op meerdere terreinen moet en mag controleren. Hij geeft bovendien leiding aan de juristen die juist de corruptie binnen het stadsbestuur moeten aanpakken.
Hij moet dus zijn eigen medewerkers laten beoordelen of er in zijn andere functies sprake is van belangenverstrengeling.
Dat is natuurlijk een buitengewoon ongezonde situatie.
Steeds meer mensen beginnen dat inmiddels ook te zien en het schandaal lijkt uit de hand te lopen.
Conrad Mallett ziet het net zich steeds verder sluiten. Hij lijkt nét iets te ver te zijn gegaan en zich iets te gemakkelijk te hebben laten betalen voor zijn diensten en functies.
De juristen die onder zijn verantwoordelijkheid vallen, zagen de bui kennelijk al hangen. Zij hebben daarom heel verstandig een externe partij ingeschakeld om een deel van het onderzoek over te nemen.
Waar het volgens mij echt misgaat, is dat Mallett zich heeft laten betalen door particulieren die vervolgens van de stad een belastingvoordeel kregen.
Dan begint het toch verdacht veel te lijken op omkoping of chantage, afhankelijk van wie het initiatief heeft genomen.
En dan wordt het helemaal interessant.
Mallett was daarnaast ook commissaris bij een bedrijf dat maar liefst twaalf jaar lang minder belasting hoeft te betalen.
Misschien is alles volledig volgens de regels gegaan.
Maar zoals het oude gezegde luidt:
Als het eruitziet als een rat, snuffelt als een rat en ruikt als een rat, dan is de kans groot dat het ook een rat is.
Twee Amerikaanse senatoren willen van marktvoorspellende bedrijven weten waarom die influencers betalen om misinformatie over de markt te verspreiden.
Dit gaat niet alleen maar om prijzen van bepaalde grondstoffen zoals bijvoorbeeld eieren, maar vooral ook om onjuiste berichten over verkiezingen. Doelbewust worden influencers gebruikt en goed betaald om foute en oneerlijke informatie te verspreiden.
Het bedrijf geeft die influencers een eigen betrouwbaarheidslabel, zodat hun geloofwaardigheid zo hoog mogelijk is.
Deze werkwijze ondermijnt volgens de senatoren vertrouwen in verkiezingen, maar zorgt er ook voor dat in de financiële markten prijzen gemanipuleerd worden.
Ze vragen de bedrijven hun manier van werken aan te passen, maar blijkbaar is er geen juridische mogelijkheid om deze gang van zaken aan te pakken. Marktwerking werkt blijkbaar niet, want de kapitalistische gedachtegang is dat de markt leugenachtige influencers wel zou uitkotsen, maar het tegendeel blijkt het geval te zijn. Hun leugens zijn zeer populair, terwijl serieuze accounts veel minder tractie krijgen.
Ik volg dat een beetje. Mede omdat ik nog altijd een diep wantrouwen voor de overheid voel vanwege die tijd.
Deze enquête is een goede zaak, want nu horen we eindelijk, met de wijsheid van enkele jaren verder, hoe politici tot hun besluiten kwamen en waarom de nuance in feite indertijd ontbrak.
Klaas Dijkhoff gaf het goed aan. Hij concentreerde zich op de fanatiekste tegengeluidbrengers en kon zich daar totaal niet in verplaatsen. Maar het zorgde er wel voor dat hij volledig op slot ging voor alles en iedereen die ook maar iets aan kritiek had en tegen (een deel van) de maatregelen was. Daar heeft hij nu spijt van, zegt hij zelf. Dat waardeer ik dan wel.
Het was dus niet alleen ‘de maatschappij’ die verhardde; het was ook het luisterend vermogen van de politici zelf waar het misging.
Het gesprek met de samenleving werd in feite een debat en in dat debat heeft de samenleving verloren, en dan met name dat deel van de samenleving dat het niet volledig eens was met de maatregelen. Ik was er daar een van en achteraf blijkt dat terecht te zijn geweest.
Het groepseffect van vaccineren bleek bijvoorbeeld geen invloed op de verspreiding te hebben. Het vaccineren van heel de bevolking was dus overbodig. Beter hadden ze zich direct en volledig geconcentreerd op de kwestbaren.
Veel maatregelen waar iedereen dus last van had, bleken achteraf veel te ver te gaan en bleken niet effectief.
“Omdat wij het zeggen” moest indertijd maar voldoende voor de bevolking zijn. Mede omdat hun argumenten voor de maatregelen niet zo hard waren, soms zelfs boterzacht, was het immers vooral ingegeven door angst. Die angst vanuit de politiek was enorm groot. Angst voor ziekenhuizen die het niet aan konden, maar ook een angst voor een samenleving die het mogelijk uiteindelijk niet langer zou pikken. Onderdrukken om oppositie in de kiem te smoren.
Hoe dan ook, iedereen die ook maar wat aan kritiek had, die was fout. Het was vanuit politici zwart of wit. Er was geen enkele grijstint mogelijk vanuit de overheid. Iedereen met ook maar het kleinste beetje kritiek kon het vergeten dat er een luisterend oor voor was. Je had bij de minste kritiek al afgedaan voor de overheid. Zo zagen we dat heel veel oude mensen eenzaam stierven, terwijl hun net zo oude partner als hoogbejaarde voor de deur stond te protesteren. Het protest kon bij de politici op geen enkele sympathie rekenen. Men was, zeker in het begin, onmenselijk onwrikbaar.
Je had als burger maar hun regels te volgen. Menig burgemeester zal (naar ik hoop) nog eens even terugkijken met de vraag of de rol van ook de lokale lagere overheid ook altijd wel zo kosjer was. Men ging er wel heel makkelijk in mee en durfde niet tegen Den Haag op te staan.
Dan de vraag: leren we er echt van?
Ik vrees van niet. Hoeveel mensen volgen het nu? Hoeveel politici van morgen gaan zich nog bezighouden met de fouten die in 2020 tot 2022 gemaakt werden? Volgende keer is het toch nét anders en gaan we met hetzelfde gemak net iets andere fouten net zo hard maken. Toch ben ik voor de enquête. De scherpe randjes zijn er nu af. Het is ook voor iedereen met een trauma uit die tijd (en ik ben er één van) een stukje genezing van dat trauma.
Het niet vertrouwen van de (lokale) overheid is er bij mij overigens niet alleen vanwege de coronatijd.
De lokale overheid hier in mijn woonplaats heeft met de AZC-discussie laten zien dat ze er hier NIETS van hebben geleerd. Hier in mijn woonplaats is het nog altijd keihard de overheid tegen de bevolking. Het vertrouwen richting gemeentebestuur en met name B&W is niet alleen bij mij 0,0.
De overheid wil betrokken burgers hebben, maar alleen op de momentren dat het de overheid uitkomt. Zo werkt dat echter niet.
Ook bij moeilijke dossiers moet je gewoon in gesprek met de burger. Een lokale PRO-politicus vindt dat echter geen goed idee. Immers, dat wordt maar een Poolse landdag.
Hij ziet waarschijnlijk meer in een socialistische heilstaat waarbij de overheid wel even bepaalt wat goed is voor de bevolking. Maar ondertussen krijgt hij wel voldoende stemmen voor een raadszetel. Genoeg mensen die graag in de kudde zitten dus.
Bij een volgende crisis gaat die politicus de fouten van Klaas net zo makkelijk opnieuw maken. In feite al ingebakken in zijn opstelling naar de burger toe.
54% van de reagerende enquête invullers loopt tegen de fiscale kant van beleggen aan. 31% zoekt het zelf uit, 13% betaalde er een adviseur voor en 11% stelt het uit. Die laatste groep is de grootste verliezer, want uitstel kost hier geld.
De vraag die het vaakst terugkwam: kan ik beter in box 3 blijven of via een bv beleggen?
Het antwoord hangt in hoofdzaak op drie dingen.
Je vermogen. Onder de 500.000 euro vermogen is een bv bijna altijd te duur — je betaalt jaarlijks duizenden euro’s aan boekhouding en aangiftes voordat je één aandeel koopt. Daarbij is de kans groot dat je ook over je vermogen wilt beschikken en bij de BV is het beter het geld er in te laten zitten. Hoe langer hoe liever.
Je rendement. Box 3 belast een aanname, een bv belast wat je echt verdient. Haal je structureel meer dan het forfait, dan werkt de bv in je voordeel. Haal je minder, dan betaal je in box 3 belasting over winst die je niet had. Dat is nog steeds de rare kern van dit stelsel.
Je horizon. Geld in een bv is niet van jou tot je het eruit haalt, en dan komt er box 2 overheen. Wie het geld over drie jaar nodig heeft, moet dit niet doen. Hoe langer het geld in de BV kan blijven zitten, des te voordeliger is het voor je, maar belangrijk blijft wel dat je winst met je geïnvesteerde geld maakt.
Bij mij lag het omslagpunt al rond 300.000. Dat is mijn situatie, niet die van jou. Ik maak al jarenlang structureel winst met mijn beleggingen. Ik laat mijn vermogen ook in mijn BV’s zitten.
De links kunnen affiliatelinks betreffen
