China heeft de Europese autoindustrie zwaar kunnen raken door dumping praktijken in de EU. Ineens kwamen er vorig jaar Chinese EV’s tegen spotprijzen in Europa beschikbaar.
Dit tot verdriet van Europese autofabrikanten, maar… Nu komt het gekke… Die Europese autofabrikanten zijn nu tegen de invoerheffingen. Het gekke is dat de Europese autofabrikanten nu geen importheffingen willen laten opleggen. Ze zijn namelijk bang dat China dan hetzelfde gaat doen.
Daar in China worden hun auto’s dan onbetaalbaar, terwijl die markt groter is dan de Europese markt. Hier in Europa blijven Chinese auto’s, ondanks de extra heffingen, in prijs concurreren met de Europese aanbieders. Terwijl de Europese aanbieders bij heffingen in China er geen voet meer aan de grond zullen krijgen.
China heeft dus dankbaar gebruik gemaakt van haar machtspositie en de Europese autofabrikanten hebben een dubbele klap te verwerken. Ze verloren hun markt in de EU en ze gaan de Chinese markt verliezen.
In de VS is de importheffing op Chinese EV’s veel sneller doorgevoerd en daar is de heffing nu 100%.
De EU is veel te laks geweest. Dat was even leuk voor wie zo’n goedkope EV uit China gekocht heeft, maar het heeft de Europese fabrikanten wel zwaar geraakt.
Overigens zijn in Rusland nu ook veel Chinese EV’s de weg op gegaan. Blijkbaar zijn die slechter dan wat er in Europa rijdt. Er zijn veel klachten over die Chinese EV auto’s in Rusland. Ze vragen extreem veel onderhoud en kosten in vier jaar tijd meer dan de aanschafprijs qua onderhoud.
Volvo, nu in handen van het Chinese bedrijf Geely, heeft besloten om de productie nu deels in Europa te houden, om zo de heffingen te omzeilen. Dat zou dan inhouden dat de heffingen werken, want de productie hier houden houdt toch in dat er hier werk blijft en er hier ook belastingen betaald worden.
Tag:
china
Eén van de lessen die Rusland nu aan China leert, is dat je als aanvallende oorlog voerende partij diepe zakken moet hebben als je de VS tegenover je krijgt.
Het is daarom geen verrassing dat China de laatste jaren in totaal ter waarde van 170 miljard dollar in goud heeft gespaard.
Dat geeft je als land een flinke buffer, zou je door oorlog enige tijd een zwakke economie hebben.
Je kan dan tekorten een tijdje aanvullen, zodat er voor je bevolking geen vuiltje aan de lucht lijkt.
Ook Rusland is dat nu aan het doen, al is Rusland nu wel snel door de aanwezige voorraad goud heen aan het gaan.
De snelle groei van de Chinese goudvoorraad baart de mensen in Taiwan wel zorgen.
Is China inderdaad van plan om in 2027 de aanval in te zetten?
Xi gaf die hint recent.
Je zou denken, zo stom is hij toch niet, maar na de blunder van Putin kan je bij dictators nergens meer van op aan gaan
India is bezig haar economie te veranderen. Nu zien we nog extreem veel eenmanszaakjes langs extreem drukke provinciaalse wegen. Dat moet veranderen naar efficiënte snelwegen zoals in Europa en de VS.
Ook moeten er veel meer fabrieken komen waar India spullen ‘voor de wereld’ gaat maken.
Dit als alternatief voor China, dat nu de fabriek voor de wereld is, maar waar westerse bedrijven nu van beginnen in te zien dat ze daarmee zichzelf geen plezier aan het doen zijn.
De Chinezen kopiëren de westerse producten schaamteloos en straffeloos en kunnen die kopie producten via TEMU in de westerse wereld dumpen.
Men wil dus weg uit China, maar waar dan naar toe?
Op dit moment hebben Vietnam, Indonesië en de Filipijnen aardige troefkaarten in handen. India wil echter een gooi doen naar een economisch sterke toekomst door de westerse bedrijven te paaien.
Het zal toch wel moeten inhouden dat India een betrouwbaardere partner voor het westen gaat worden. Het doet nu nog altijd goede zaken met Rusland en dat ligt gevoelig. Dat is niet de manier om het westerse vertrouwen in India als productieland toe te laten nemen.
De sluiting van steeds meer schaduwbanken heeft als gevolg voor veel Chinezen dat een fors deel van hun spaargeld definitief verloren gegaan is.
Hele veel Chinezen zijn gaan investeren in vastgoed. Dat was het makkelijkst bereikbaar voor ze en leek ook het makkelijkst. Er is dus enorm veel ontwikkeld en veel daarvan is leeg blijven staan, want een leeg gebouw was meer waard dan een verhuurd gebouw. Puur voor de speculatie was het gebouwd, niet om er in te wonen.
Dat wisten de bouwers ook en die hebben dus weinig moeite gedaan om het degelijk te bouwen. Er ging toch niemand in wonen.
Dat die gebouwen na vijf jaar dus weer slooprijp werden, dat is voor de neutrale kijker naar die markt geen verrassing. De investeerders daarentegen geloofden de leugens over spontane waarde vermeerdering van lege gebouwen en krijgen nu de deksel op hun neus.
Miljarden aan spaargeld van particulieren, maar ook van lokale overheden, gaan nu verloren. Dit zal de economie enorm raken, maar China zal er écht doorheen moeten.
Hoe hard de crisis uiteindelijk gaat toeslaan is nog onbekend, maar de potentie is een 2008 scenario zoals we dat in het westen meemaakten.
Volgens Putin is Oekraïne Russisch, want eeuwen geleden ontstond Rusland samen met Oekraïne. Rusland zou dus historische rechten op Oekraïne hebben.
Dat was wat Putin in het interview met Tucker Carlson uitvoerig besprak.
Die visie in in Peking niet goed gevallen.
In 1860 heeft Rusland namelijk een fors deel van China ingenomen.
Dat land, met Vladivostok als belangrijkste stad en haven, is dus historisch gezien Chinees grondgebied.
Er wonen buiten de steden ook nog relatief veel etnische Chinezen in het gebied en ze worden al sinds de overname door Rusland als tweederangs burgers behandeld.
De relatie tussen Rusland en China is nooit een relatie tussen gelijken geweest. Rusland voerde tot 2022 altijd de boventoon.
De oorlog in Oekraïne is funest voor de relatie verhoudingen geworden. Het is China nu overduidelijk dat Rusland een papieren tijger is ten opzichte van China. China is nu de dominante partij geworden en China bepaalt nu de onderlinge spelregels.
Dat zal eerst met fluwelen handschoenen zijn, maar de zwakte van Rusland maakt een hardere aanpak door China ook zeer wel mogelijk. China wil dat gebied uiteindelijk weer terug hebben. De vraag roept zich op, wat willen ze liever, dat gebied, of Taiwan.
Hoe dan ook, beide gebieden brengen ze in oorlog met een wereldmacht. Beide wereldmachten zijn niet meer op hun oude sterkte terwijl China heel veel sterker geworden is. Het is echter ook zo dat alle drie de wereldmachten momenteel aan het verzwakken zijn. Er begint dus ook een zekere wanhopigheid mee te spelen.
China ziet Taiwan als een afvallige provincie. Dat is het ook in feite, maar er speelt meer. Eigenlijk is de oorspronkelijke regering van China eind jaren veertig naar Taiwan gevlucht. Je zou dus ook kunnen stellen dat de legitieme Chinese regering die van Taiwan is…
Vrijwel heel de wereld is van mening dat Taiwan en China één land met twee regeringen zijn.
Immers, de Chinese regering van voor de communistische machtsovername vluchtte naar Taiwan.
Taiwan maakte voor die tijd eigenlijk al heel lang geen deel uit van China. Slechts enkele jaren was er sprake van een Chinese overheersing al dat alleen omdat de Japanners verdwenen waren.
Het eiland maakte soms wel en soms niet deel uit van het keizerlijke China. De Portugezen, Nederlanders, Spanjaarden en Japanners hebben er ook korte tijd de scepter gezwaaid. De Portugezen hebben het eiland echter nooit echt bezet gehad. Spanje is slechts kort in beeld geweest. De VOC had er wat forten, maar werd al in 1662 verdreven. Daarna kwam de Chinese Qing dynastie.
In 1895 nam Japan het eiland in.
Dat duurde tot 1945. In 1948 kwam het eiland officieel onder Chinees bestuur.
Voor de bewoners van Taiwan waren de Chinezen de zoveelste bezetter. Dat ging al mis in 1947 toen bij een opstand minstens 20.000 bewoners door China werden omgebracht.
Dat werd heel anders toen in 1949 de Kwomintang naar het eiland kwam. De voormalige leiders van China, met hun soldaten en familieleden kwamen met zo’n 1,5 miljoen mensen. Op Taiwan woonden indertijd zes miljoen mensen.
De oorspronkelijke bewoners wilden pertinent niet communistisch worden en tolereerden de Kwomintang.
De VS hielp de jaren daarna actief Taiwan los van communistisch China te houden.
De Kwomintang is sinds 2000 niet meer aan de macht. Taiwan zoekt geen samenvoeging met China meer, maar wil zelfstandig voortbestaan. China daarentegen wil dat Taiwan onder de heerschappij van Peking komt.
De vraag is of die wens van China gewapenderhand gaat worden afgedwongen.
Staat de economie van China voor een enorme ramp en kan China zich daar dan niet meer van herstellen?
Er zijn enkele gegevens die niet gunstig voor China zijn. Zo is er de vastgoedcrisis en de bevolking is al aan het krimpen.
Dat zijn duidelijk negatieve factoren.
Maar… Dat zijn geen factoren die een definitieve kentering kunnen verklaren. Als we kijken naar andere factoren, dan doet China het nog prima en dat lijkt niet te veranderen. China leidt haar bevolking goed op. Als we in Europa 1.000 ingenieurs laten afstuderen, dan zijn het er in China 25.000.
Het niveau van de afgestudeerden in China is enorm hoog. Waarom ‘onze’ ingenieurs nu nog zo goed scoren zijn zaken als zelfstandigheid, initiatief en creativiteit. Dat is bij ons ingebakken en het mist nog iets in China, maar dat maakt hun ingenieurs niet slecht.
De krimpende bevolking is iets waar ze rekening mee moeten gaan houden. In het westen is dat écht een probleem, omdat wij een welvaartsstaat hebben. Onze toenemend oudere bevolking moet worden bekostigd door de werkenden. In China is dat veel minder het geval. Dus dat er in China veel ouderen zijn is wel een zorg, maar geen acute crisis. De familie zorg er veel meer voor de ouderen.
Wat nu wel een enorme zorg in China is, is het feit dat er heel veel één-kind gezinnen zijn. Hun leger is daarmee kwetsbaar. Als een militair omkomt, dan is dat ook voor de ouders van die militair een ramp. Hun oude dag verzorging is dan weggevallen. Dat maakt dat Chinese militairen terughoudender kunnen zijn dan wat wenselijk is bij een daadwerkelijke militaire inzet. Of een militair zich dit ook realiseert bij een daadwerkelijke inzet is uiteraard altijd de vraag. China kan echter niet, zoals indertijd in de Koreaanse oorlog, kwistig met haar militairen omgaan. Dat zou immers snel een enorme onrust onder de bevolking geven.
China zal nu eerst de enorme vastgoedcrisis achter zich moeten laten. Dan pas kan bezien worden waar kansen voor groei liggen.
Er zijn enkele vreemde zaken het geval rond de Duitse economie…
De belangrijkste negatieve situatie is dat Duitsland niet langer de relatief goedkope Russische energie krijgt. Dat is vooral voor de zware Duitse industrie een ramp.
China was al een concurrent en is nu een grotere concurrent geworden, want nu krijgt China die goedkope Russische energie. We zien nu al dat China haar EV’s in Europa dumpt. Europa moet snel komen met extra importbelastingen op die Chinese EV’s, wil de Duitse auto-industrie niet weggevaagd worden.
Wat zouden redenen voor die importbelastingheffing kunnen zijn? Je kan die immers maar niet zo maar beginnen op te leggen om je industrie te beschermen.
Nu, eigenlijk hadden die importbeperkingen er al moeten zijn. China geeft namelijk haar industrie heel veel subsidies. Europa durft daar niets van te zeggen, want eigenlijk hebben we al te veel productiecapaciteit naar China overgeheveld. Die verhuizing van de vervuilende maak industrie was leuk voor de kwaliteit van onze lucht, maar nu zitten we met een enorme productie afhankelijkheid van China.
In een ander deel van de industrie zag Duitsland de vraag naar bepaalde hoogwaardige producten het laatste jaar extreem toenemen. Het land profiteerde enorm van die extra vraag. Daarom is in totaal de Duitse industrie niet gekrompen. Voorheen heel kleine afzetmarkten zijn nu ineens grote vragers van belangrijke Duitse technologie geworden. Het is iedereen (en ook de Duitsers) duidelijk dat die producten uiteindelijk naar Rusland gaan.
De vraag is nu, wat is belangrijker, het embargo, of wie er wint in Oekraïne, of de Duitse economie? Vooralsnog lijken ze in Duitsland hun economie het belangrijkst te vinden. Dat Rusland daar van profiteert, nemen ze voor lief.
De vraag van consumenten binnen China valt tegen. De vraag vanuit het westen voor producten uit China loopt ook terug. Kortom, er liggen zware uitdagingen voor China, want de vastgoedcrisis en de teruglopende bevolkingsomvang werken ook al niet mee.
De bevolking voelt dat het niet goed zit en houdt daarom de hand op de knip. Terecht, maar daarmee wordt het probleem alleen maar erger.
De westerse vraag naar producten neemt om twee redenen af. Er is na Corona en de logistieke problemen een enorme extra vraag geweest naar producten waarmee we ‘voor de zekerheid’ extra bestelden. De magazijnen in het westen liggen dus vol.
Daarbij kiezen we nu steeds vaker voor lokale producten. Het is nog geen tsunami, maar we worden ons wel steeds bewuster van het feit dat we minder afhankelijk van China moeten worden.
Bedrijven halen hun productie er steeds vaker (deels) weg en we kiezen vaker echt bewust voor kwaliteit en lokale productie.
Het is ook ons belang dat we hier in Europa dingen kunnen blijven produceren.
China kent nu een deflatie. Dat is puur omdat ze meer produceren dan er nu gevraagd wordt. Dan dalen de prijzen en nog steeds wil niemand kopen.
Beide landen zijn het in principe eens geworden over de noodzaak van een nieuwe gaspijpleiding tussen de landen.
Er is slechts één detail waar men nog niet uit is.
Namelijk de financiering van dit enorme project.
China heeft Rusland heel duidelijk gemaakt dat het totaal niet mee wil financieren in dit verhaal.
Daarmee geeft China overduidelijk aan wie hier de meeste behoefte heeft aan een gaspijplijn. Dat is overduidelijk Rusland en daarom is China van mening dat de enorme investering door Rusland gedaan moet worden.