In de Verenigde Staten heeft ongeveer de helft van de huishoudens direct of indirect een belang in de aandelenmarkt.
Op zichzelf is dat een positieve ontwikkeling. Hoe meer mensen mede-eigenaar zijn van bedrijven, hoe meer zij kunnen profiteren van economische groei. Je zou zelfs kunnen stellen dat een bredere spreiding van aandelenbezit de vermogensongelijkheid kan verkleinen.
Er zit echter ook een keerzijde aan.
Doordat zoveel Amerikaanse huishoudens afhankelijk zijn van de ontwikkeling van de beurs, heeft een sterke stijging of daling van de aandelenkoersen ook direct invloed op hun financiële gevoel. Dat proces wordt ook wel het het wealth effect (vermogenseffect) genoemd. In goede beursjaren voelen mensen zich rijker, waardoor zij gemakkelijker geld uitgeven. Bij een forse beurscorrectie gebeurt vaak het tegenovergestelde. Het vertrouwen neemt af, huishoudens worden voorzichtiger en stellen grote uitgaven uit. Daardoor kan een dalende beurs een economische vertraging versterken of zelfs bijdragen aan een recessie.
In Europa ligt dat anders. Hier heeft slechts een relatief klein deel van de huishoudens rechtstreeks beleggingen in aandelen. Daardoor is het zogenoemde wealth effect veel minder sterk. Een beursdaling raakt uiteraard ook Europese beleggers, maar heeft gemiddeld genomen minder invloed op de bestedingen van de bevolking als geheel.
Dat onderstreept ook een belangrijk verschil tussen de beurs en de economie. De economie gaat over wat er vandaag gebeurt, terwijl de aandelenmarkt vooral vooruitkijkt naar de verwachtingen voor de komende jaren. In de Verenigde Staten zijn die twee daardoor veel sterker met elkaar verweven dan in Europa.
