ABNAMRO en Rabobank zijn recent keihard met de overheid in botsing gekomen vanwege de aanpak van witwassen bij particuliere klanten.
De banken hebben volgens de overheid te weinig gedaan om particuliere klanten te screenen.
De banken zijn van mening dat de aanpak niet effectief is.
Het onderliggende punt is dat de overheid uitgaat van het slechte van de mens. Iedereen is verdacht, dus de banken moeten iedereen doorlichten.
De banken, die ook naar kosten moeten kijken, zien meer in een gerichte aanpak waarbij je in actie komt als zich verdachte zaken voordoen.
Logisch van de banken, alleen is het zo dat veel witwaspraktijken voortkomen vanuit samenwerkingen met de banken zelf. Het zijn dan bijna nooit kruimeldiefjes, maar het gaat met miljoenen tegelijk.
Beide aanpakken zijn dus volkomen zinloos. De banken de controle laten uitvoeren op miljoenen onschuldigen is waanzin en de banken als een slager het eigen vlees laten keuren is ook waanzin.
Op deze manier komen we er niet.
Hoe moeilijk kan het zijn om een te vertrouwen onafhankelijke derde partij geheel geautomatiseerd te laten zoeken naar verdachte transacties? De vraag is namelijk of je het onderzoek door de banken zelf moet laten doen. Die banken zijn immers niet bepaald het braafste jongetje in de klas gebleken.
