Tom Lassing

Afgelopen zondag stond ik op een vlooienmarkt, georganiseerd door de buurtvereniging. Als gebaar van goede wil, werd ook een lading vrijkaarten gegeven aan de voedselbank. Entree is normaal gesproken drie euro voor de vlooienmarkt.
Er kwamen dertig mensen vanuit de voedselbank. Ook het bestuur was er.
Er viel iets op…
Enkele voedselbank klanten kwamen goed voorzien van cash op de markt. Ik hielp zelf iemand die een bundel met vijftigjes uit de broek haalde, voor een aankoop van vier euro. Of ik een vijftigje kon breken.
Het bestuurslid van de voedselbank stond erbij, keek er naar.
Kan daar niets mee.
De controle ligt niet bij de voedselbank, maar bij de gemeente.
De gemeente krijgt het ook niet voor elkaar om iedereen goed te controleren. Sommige uitkeringstrekkers hebben er handeltjes bij en doen alles met cash.
Onder de belofte van anonimiteit een verklaring: Als ik niet bij de voedselbank kom, dan gaan ze argwaan krijgen. Dus ik ‘moet’ wel naar de voedselbank om geen verdenking richting mijn persoon te krijgen.
Ik heb geen werk, soms leuke zwarte inkomsten, soms ook helemaal niets aan extra inkomsten. Ik geef niets op aan de gemeente, want dan komt mijn uitkering in gevaar en krijg ik allemaal ellende. Het makkelijkst is dus om geen enkel inkomen op te geven. Iedereen blij, ook de ambtenaar, want glad dossier en makkelijke uitkering. Laagste uitvoeringskosten.
Het bezoek aan de vlooienmarkt was achteraf bezien voor enkele van die mensen een stomme zet.
Het vrijkaartje was te aanlokkelijk.
Her criminele brein lijkt niet in staat om oorzaak en gevolg goed in te schatten. Het is kansen zien en direct doen. De consequenties overzien, dat is andere koek. Dat het bestuur van de voedselbank er ook zou zijn, dat had de man in kwestie die ik sprak niet voorzien.
Hij was niet de enige voedselbank gebruiker die er liet zien goed in het zwarte geld te zitten…
Een trieste zaak, maar hij heeft gelijk. We dwingen die criminelen in feite de goedbedoelde hulp af te nemen. Wat zijn we toch slecht…