oekraine

De vraag is uiteraard: wat is tijdelijk?

Als we kijken naar de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, dan is het einde daarvan nog altijd niet in zicht. Oekraïne weet de Russische energie- en productiecapaciteit vrijwel iedere nacht opnieuw hard te raken. Het wordt steeds duidelijker dat Rusland enorm veel moeite zal hebben om na de oorlog terug te keren naar de oude productieniveaus.

Zelfs als de oorlog vandaag zou stoppen, zijn veel installaties niet van de ene op de andere dag weer operationeel.

Iedere nacht dat de oorlog voortduurt, wordt de Russische productiecapaciteit verder aangetast.

En dan hebben we het nog niet eens over het Midden-Oosten.

De oorlog daar laat opnieuw zien hoe kwetsbaar de olie-export vanuit die regio is. Saudi-Arabië dacht een mooi alternatief te hebben met zijn oliepijpleidingen, maar een relatief beperkt aantal drones bleek al voldoende om een belangrijke pijpleiding voor langere tijd buiten gebruik te stellen.

En zelfs als zo’n pijpleiding weer volledig operationeel is, blijft er een ander probleem bestaan: de vaarroute door de Rode Zee en rond de zuidelijke ingang daarvan blijft extreem kwetsbaar. Als die route daadwerkelijk grotendeels of volledig wordt afgesloten, ontstaat er opnieuw een enorme verstoring van de wereldwijde energiehandel.

Waar zijn dan nog de lichtpuntjes?

Misschien kunnen de komende jaren enkele nieuwe olie- en gasproducenten in Afrika online komen.

Maar ook dat gaat niet vanzelf.

Daarvoor zijn enorme investeringen nodig. En minstens zo belangrijk is een stabiele lokale regering in het land waar die productie moet worden ontwikkeld.

Helaas zijn juist die twee zaken in veel Afrikaanse productielanden niet in ruime mate aanwezig.

Ook Canada kan mogelijk meer olie en gas aan de wereldmarkt leveren en minder afhankelijk worden van de Amerikaanse afzetmarkt. Maar ook daarvoor zijn nieuwe pijpleidingen en betere havenfaciliteiten nodig.

En dat kost tijd.

Geld lijkt mij in Canada daarbij het minste probleem. De infrastructuur bouwen is veel lastiger.

Daar zit wat mij betreft de kern van het probleem.

De wereld kan niet zomaar even een paar miljoen vaten extra olieproductie tevoorschijn toveren wanneer bestaande productiecapaciteit wordt vernietigd of handelsroutes worden afgesloten.

Nieuwe productie vraagt jaren.

Nieuwe pijpleidingen vragen jaren.

Nieuwe havens vragen jaren.

En ondertussen blijft de wereld energie nodig hebben.

Daarom denk ik dat we de huidige energieproblemen niet zomaar moeten wegzetten als een tijdelijke energiecrisis.

Het kan heel goed een structureel probleem blijken te zijn.