Met de super-El Niño die zich nu in de Stille Oceaan aftekent, weten we dat bepaalde delen van de wereld in 2027 te maken kunnen krijgen met een gigantische droogte.
Dat hoeft geen ramp te worden, als we ons er nu op voorbereiden.
Helaas doen we precies het tegenovergestelde.
De oorlogen in en rond Oekraïne en Iran zijn rampzalig en kunnen miljoenen mensen het leven kosten. Niet zozeer doordat die mensen zelf in die oorlogen omkomen, maar doordat de gevolgen ervan vooral op het Afrikaanse continent voelbaar zullen worden.
Ter voorbereiding zouden Afrikaanse landen nu hun graanvoorraden moeten aanvullen. Maar het meeste graan komt uit Oekraïne en Rusland, en juist die twee landen maken elkaars graanexport momenteel bewust vrijwel onmogelijk.
Andere landen zouden de productie kunnen opvoeren. Maar daarvoor is kunstmest nodig. En een belangrijk deel van die kunstmestproductie is afhankelijk van energie en grondstoffen uit het Midden-Oosten, terwijl de Straat van Hormuz door de oorlog en de spanningen rond Iran onder grote druk staat en in feite als een half jaar dicht is.
En dan is er nog de internationale hulp.
De grootste Amerikaanse hulporganisatie, USAID, is door Trump vrijwel stilgelegd. Daarmee valt een belangrijke pijler van de internationale voedselhulp grotendeels weg.
Kortom: we stapelen de problemen nu al op, waardoor een eventuele voedselcrisis in 2027 ongekend groot kan worden.
We weten dat het risico bestaat. Er wordt overal voor gewaarschuwd. We weten bovendien welke maatregelen we zouden kunnen nemen.
Maar we doen vrijwel niets.
En als de droogte inderdaad komt en de voedselproductie vervolgens instort, zullen we achteraf niet kunnen zeggen dat we het niet zagen aankomen.
De geschiedenis zal niet mals zijn voor deze periode.
