Misschien verrassend, maar het creëren van een sluitend Russische satellietnetwerk boven Oekraïne is misschien wel de grootste bedreiging voor Oekraïne. Groter zelfs dan het vernietigen van het Oekraïense elektriciteitsnet.
Veel bedrijven en particulieren vertrouwen inmiddels sowieso al niet meer op het elektriciteitsnet. De afgelopen winter was geen pretje en mensen en bedrijven bereiden zich daarom voor op opnieuw zo’n winter.
Maar als Rusland Oekraïne 24 uur per dag vanuit de ruimte kan observeren, wordt het voor Oekraïne veel moeilijker om militaire locaties en bewegingen geheim te houden. Zeker in combinatie met het tekort aan verdediging tegen ballistische raketten is dat op dit moment een acuut probleem.
Dat tekort aan luchtverdediging tegen ballistische raketten is momenteel een enorm probleem voor Oekraïne. Maar waarschijnlijk is dat probleem binnen een jaar grotendeels opgelost. Linksom of rechtsom zal er een alternatief komen voor de zeldzame en veel te dure Patriot-raketten.
De rol van Trump binnen de NAVO en op het wereldtoneel is inmiddels zo schadelijk dat de NAVO-landen nooit meer volledig afhankelijk willen zijn van de Verenigde Staten. Alles wat de VS de afgelopen decennia aan de NAVO leverde, zullen de Europese landen daarom steeds meer zelf moeten gaan regelen.
Met één belangrijke uitzondering: vliegdekschepen. Die zijn vooral bedoeld om wereldwijd militaire macht uit te oefenen en andere NAVO-landen hebben weinig behoefte om overal ter wereld anderen aan te vallen.
Het wegvallen van een groot deel van de Amerikaanse steun aan Oekraïne is inmiddels grotendeels door Europa opgevangen. Het ziet er ook niet naar uit dat Europa die steun snel zal staken. Vrijwel alle Europese landen begrijpen inmiddels hoe belangrijk het voor Europa is dat Oekraïne als zelfstandig en vrij land blijft bestaan.
Zelfs de rechtse regering van Italië is in de loop van de oorlog van positie veranderd toen zij eenmaal daadwerkelijk verantwoordelijkheid droeg.
Maar er zijn ook bedreigingen die Oekraïne zelf veroorzaakt.
Corruptie is er daar één van.
Oekraïne heeft op dat gebied al veel verbeteringen doorgevoerd, maar het politieke systeem is nog altijd niet vrij van de problemen die het land al vóór de oorlog kende. De volksvertegenwoordigers die in 2020 zijn gekozen, zitten er grotendeels nog steeds.
Ook de machtsconcentratie rond Zelenski is een probleem. Hij is inmiddels al lang aan de macht. Misschien is hij persoonlijk te vertrouwen, maar ondertussen hebben verschillende mensen in zijn omgeving steeds meer macht naar zich toe getrokken.
De recent ontslagen minister Fedorov wilde daar volgens mij een stokje voor steken, maar werd uiteindelijk aan de kant gezet. Bepaalde succesvolle wapenproducenten zouden steeds meer opdrachten en geld naar zich toe trekken, ten koste van andere aanbieders. Fedorov wilde daar iets aan doen. Zelenski heeft daar onvoldoende tegen opgetreden.
De roep om nieuwe verkiezingen wordt daarom steeds luider.
Ik vind dat terecht.
Ondanks deze politieke en corrupte problemen is het overigens niet logisch om te veronderstellen dat Oekraïne zijn motivatie om deze oorlog te voeren verliest.
Het tegenovergestelde lijkt eerder het geval. Oekraïne wordt steeds standvastiger, mede doordat het land de afgelopen jaren heeft laten zien dat het de Russen op meerdere terreinen aanzienlijke verliezen kan toebrengen.
Dat Oekraïne nu dus actief op zoek gaat naar de lanceerinrichtingen van Russische ballistische raketten en probeert die uit te schakelen, is een logisch gevolg van de ontwikkeling van de oorlog. Dit in het kader van “je moet niet op de kogels jagen, je moet vooral de schutter uitschakelen”.
