Hierin parkeren politici hun vermogen

In Zuid Afrika is een minister verwikkeld geraakt is een echtscheiding. Sneu natuurlijk voor hem persoonlijk, maar het geeft ons de kans om eens mee te kijken in waar hij zijn geld heeft zitten.
Vrouwlief beschuldigd hem namelijk van nogal wat zaken, waaronder het verstoppen van zijn vermogen.
Minister Ramaphosa was in de 20 jaar voor hij minister werd maar liefst in 150 functies directeur geweest. Waarlijk een druk baasje. Dat de man indertijd nog tijd had voor zijn vrouw is een raadsel.
Zijn vermogen wordt geschat op 2,7 miljard Rand.
Maar als minister kan en mag hij niet tegelijk ook directeur zijn van bedrijven. De overheid doet namelijk ook zaken met de bedrijven en dan ontstaat een belangenconflict.
De functies heeft hij dus neergelegd, maar zijn aandelen in de bedrijven heeft hij gehouden.
Die aandelen zijn in een ‘blind trust’ gegaan.
Grote investeringsbanken bieden de mogelijkheid om je vermogen in een door hen aangeboden blind trust te stoppen.
De bedoeling is, dat de investeringsbank het beheer volledig overneemt. Zo’n blind trust mag dan, volkomen onafhankelijk van de eigenaar, beleggingsbeslissingen nemen op dit vermogen.
De realiteit is dat de eigenaar van de aandelen dankzij de blind trust opzet ongezien nog altijd het beheer kan voeren over zijn vermogen. In naam doet de trust dat, maar zeg nu zelf, wie geeft zijn vermogen serieus in handen van een stel gladde bankjongens in te mooie pakken die zichzelf fors laten betalen voor het schuiven van wat aandelen?
Geen enkele succesvolle zakenman zal dit serieus overwegen. Ze houden dus met het verbergen van het vermogen in de blind trust het beheer over het vermogen. Aldus is en blijft het belangenconflict er dus ook.
Het verschil is dat de zakenbank nu officieel verantwoordelijk is, maar wat is die verantwoordelijkheid waard als de handelingen in de trust geheim zijn?
Heel de opzet van de blind trust is dus wederom weer een grote oplichting. We worden met schijnzekerheden bedrogen.
We moeten er maar op vertrouwen dat zeer rijke zakenmensen en topbankiers vanuit de zakenbanken het beste met ons voor hebben. De realiteit is, dat ze in feite ons legaal bestelen. Legaal en volkomen uit het zicht van welke overheid of toezichthouder dan ook. Het blinde deel van de trust geldt voor ons, niet voor de rijke politici.