De gang van zaken rond azc’s is in Nederland volkomen ontspoord. Gezien mijn eigen ervaring in ons dorp is het een situatie die 100% te wijten is aan lokale politici die bang zijn om met de bevolking te praten over opvang van vluchtelingen. Het onderwerp blijft onbesproken tot er ineens een AZC moet komen. Dat wordt even medegedeeld en ook waar het moet komen. Dan ontploft alles en is 99% van de bevolking tegen.
We weten dus hoe het fout gaat.
Maar hoe moet het dan?
Het is geen raketwetenschap…
Je moet als lokale politicus in gesprek met allereerst de usual suspects. De mensen met wie je als gemeente vaak te maken hebt. Start het gesprek over opvang van vluchtelingen en vraag om mogelijke oplossingen.
Wat zien ze als mogelijkheden binnen het dorp of de stad?
Ga van daaruit samen met hen verder en betrek steeds meer burgers en organisaties bij de gesprekken.
Dat alles ZONDER de druk van een op te leggen AZC of aantal vluchtelingen.
Het zijn open gesprekken waarbij je samen kijkt naar een maatschappelijke opdracht en de mogelijkheden die we samen zien.
Uitgangspunt moet zijn dat we onszelf verplaatsen in de situatie van de vluchteling, want ook wij kunnen dat weer worden. Hoe zouden we zelf opgevangen willen worden en welke aanpassingen zouden wij, als we zelf vluchteling zouden zijn, toe bereid zijn?
Zou jij je geloof loslaten als je als vluchteling buiten je eigen geloofsregio terechtkomt? Als het antwoord nee is, waarom zouden we dat dan verwachten van anderen? Maar zou jij de taal willen leren? Waarschijnlijk wel, dus dat is een van de eerste dingen die we moeten regelen, direct na huisvesting.
Zou jij hutjemutje met andere getraumatiseerde vluchtelingen willen worden opgevangen in een woonkazerne buiten de bebouwde kom? Nee toch? Maar je zou wel al blij zijn met welke kleine, veilige en warme opvang dan ook.
Waarom kunnen we dat dan niet regelen?
Wat moeten we lokaal doen om dat te realiseren?
Als je de mensen in je woonplaats mee hebt, als de organisaties erachter staan, dan sta je als politiek niet ineens als tegenstander tegenover de bevolking. Vraag aan de bevolking of per wijk een stukje opvang en begeleiding geregeld kan worden en kijk naar mogelijkheden. Ook met bijvoorbeeld tijdelijke huisvesting in containerwoningen die voor enkele jaren geplaatst worden en daarna weer weggehaald worden.
Maar je moet het gesprek met de inwoners wel aan durven gaan. Niet pas als je in feite al hebt bepaald wat het waar gaat worden.
Immers, dan heb je iedereen al tegen en zijn zelfs mensen die wilden helpen je tegenstander geworden.
De vraag is of ondertussen de zaak al niet te vergiftigd is geraakt. De onkunde en onwil van (lokale) politici is al jarenlang een probleem. Bij ons was er zelfs een GroenLinks-raadslid dat gewoon aangaf dat hij geen Poolse landdag wilde. Hij wilde het bewust zo spelen zoals ze het deden. Dan krijg je storm als je wind zaait. Bij ons ging meer dan een derde van de raadszetels naar de enige van de raadsleden die nog naar het buitengebied durfde te fietsen om te praten met de bewoners daar. De raadsleden hadden immers vooraf al bepaald dat het AZC overal mocht komen, als het maar niet in de bebouwde kom was. Om dan later te stellen dat ze geen bezwaar zouden hebben tegen een AZC in hun eigen wijk… Ja, dat is makkelijk als je al weet dat het daar toch niet gaat komen. Dan val je vies door de mand. Geen enkel raadslid woont in de buurt van waar het AZC zou komen. Wat een toeval.
