Steeds meer uraniummijnen maken gebruik van ‘in situ’ winning van uranium. De gaan dus niet graven, maar ze injecteren de bodem met zwavelzuur. Dat lost het uranium in de rotsen op en die oplossing wordt dan naar boven gepompt. Deze yellowcake kan dan verder verwerkt worden.
Nu is het punt alleen dat zwavelzuur ook door anderen gebruikt worden. Bijvoorbeeld voor kunstmest, metaalbewerking, batterijen en vooral ook in de Chemische industrie. De vraag naar zwavelzuur is dus enorm toegenomen en dat maakt dat het lastiger is om er aan te kunnen komen. Zeker als je ook nog eens ver van de makers van zwavelzuur gevestigd bent. Kazachstan bijvoorbeeld merkt al enorm dat het steeds lastiger te krijgen is omdat bedrijven uit andere landen hoger bieden. Juist Kazachstan koos voor de in situ methode. 60% van hun productie komt zo tot stand. Een grote ISR mijn kan maar zo honderdduizenden tonnen zwavelzuur per jaar nodig hebben.
De grote producenten van zwavelzuur zijn:
BASF
ICL Group
Aurubis
Freeport-McMoRan
Glencore
Boliden
Mosaic
Nutrien
We zien nu de vraag naar zwavelzuur toenemen omdat
de uraniumproductie groeit;
de koperproductie stijgt (voor de energietransitie);
de kunstmestindustrie meer produceert.
