In mijn woonplaats zou een nieuwe wijk in het voormalige buitengebied vooral ruim en groen worden.
Dat waren de brochures in ieder geval wel. Nu de huizen gebouwd worden, blijkt het ‘gewoon’ weer een wijk met dicht bij elkaar staande rijtjeswoningen te worden. Weg zijn de grootste plannen van ‘groen’ wonen.
De economische realiteit maakt dat het groen bouwen met ruime percelen simpelweg niet haalbaar was. Daarbij bleek de bereidheid om de hoofdprijs voor een forse tuin te betalen amper te bestaan. Het huis is al zo duur, dat de tuin er maar bij moet inschieten. Een postzegel van een tuin achter het huis is wel voldoende.
In Utrecht wordt met veel bombarie de wijk Cartesius gebouwd. Dit moet zo mooi worden dat de mensen die er gaan wonen ‘langer’ leven.
Nu is dat al vrij makkelijk haalbaar. We weten immers dat rijke mensen gemiddeld acht jaar langer leven dan arme mensen. De vraagprijzen voor appartementen in Cartesius liggen meest tussen de 500.000 en 1.000.000 euro.
Statistisch gezien heb je dan al gewonnen.
De grootste plannen lopen echter minder goed dan gedacht. De voorverkoop valt vooralsnog erg tegen.
De wijk wordt dan wel ‘groen’ opgezet (in de brochure), maar het is wel een woud van appartementen complexen en hoogbouw.
Ik tel in de brochure zo’n 50 appartementenblokken. Die hebben dan groene daken en dát groen telt mee voor het totaal aan openbaar groen. Dat is namelijk de nieuwe truc van bouwend Nederland. Je maakt de daken groen en noemt dat ook openbaar groen.
Ik mis in die wijk de groene gebouwen. Ik kwam er begin deze zomer één in Amsterdam tegen. Je ziet bij dit artikel de foto die ik er van nam. Zo’n opzet komt er in Cartesius niet. Ik denk een gemiste kans. Alleen met groene daken kom je er wat mij betreft niet.
