brand

We doen bijna allemaal enorm onze best om afval te scheiden. Toch is het één grote oplichting.
Afgelopen weekend ging er weer een recycling/compostering bedrijf in Twente in vlammen op. Niet toevallig lag alles ramvol.
Ze weten immers niet waar ze met dat gescheiden materiaal naar toe moeten. Niemand wil het hebben, want metalen uit de bodem zijn goedkoper en kennen veel minder milieurestricties. Ook plastics heel leuk, maar we kunnen er niets mee want de milieuwetgeving is te streng. Compost is ook zo wat. Wie wil dat hebben? Af te lezen aan de brandbaarheid van die bedrijven, ook niemand.
Kortom, als de opslag van je bedrijf vol is, dan moet de vlam er in.
Dan betaalt de verzekering je uit en via die weg kan je je bedrijf levensvatbaar houden.
Dat is blijkbaar de enige weg om je recyclingbedrijf levensvatbaar te houden… Althans, die indruk begint nu toch wel te bestaan. De brandbaarheid van recycling bedrijven wordt namelijk onderhand legendarisch.
Moeten we niet gewoon toegeven dat recycling geld kost en moeten we dat niet subsidiëren?
Niet omdat het nu iets helpt, maar omdat we het dan gescheiden kunnen opslaan tot het moment er komt dat het wel interessant is om het te gaan gebruiken.
We weten immers dat er een tijd komt dat we plastics gaan hergebruiken of zo gaan behandelen dat we het weer terug naar de olievorm brengen. Hetzelfde met metalen. We hebben in de toekomst die metalen hard nodig, maar tot die tijd zouden we het het beste netjes gescheiden kunnen opslaan. Misschien zelfs toch alvast smelten en dan gewoon netjes opslaan tot het moment er is dat we er een schreeuwend te kort aan gaan hebben. Bedrijven blijken het niet te kunnen, dus misschien moet dit dan toch door een niet commerciële overheid gebeuren.
Hoe dan ook, nu nemen we elkaar in de maling, want op papier doen we het goed voor het milieu, maar ondertussen verbranden we alles ongefilterd bij iedere ‘spontane’ brand bij recycling bedrijven.