Ik vind de VS een derdewereldland in heel veel opzichten, maar er is daar één ding heel goed geregeld. Dat is namelijk de vrijheid van meningsuiting. Die is daar goed in wetgeving geregeld.
Helaas moet ik toch constateren dat wij dat in Nederland (en België) niet zo goed geregeld hebben.
Zo kan je in de VS gewoon je mening geven tegenover een agent. Zolang het geen fighting words zijn, kan je alles zeggen.
Dat is in Nederland anders. Hier kan een agent zich al snel beroepen op het feit dat hij of zij ‘beledigd’ was. Een agent een etterbak noemen omdat deze je een lullige bekeuring gegeven heeft, kan hier dus niet. Je krijgt dan nog een bekeuring, of erger.
In de VS zeggen ze dat een agent er maar tegen moet kunnen.
Ze leiden daar hun agenten heel slecht op en dus is er veel reden om een agent daar een onbenul of erger te noemen. Wij hebben die reden hier gelukkig veel minder, want agenten zijn goed opgeleid, maar de Romeo’s tijdens de coronarellen en de ME in de jaren tachtig hebben geleerd dat er ook bij ons in het politieapparaat agenten zijn die maar al te graag een rel willen veroorzaken om lekker te kunnen matten, zonder er zelf over aangesproken te kunnen worden.
Wij hebben hier veel minder onze burgerrechten vastgelegd in wetgeving. Dit zorgt ervoor dat bijvoorbeeld in iedere stad en in ieder dorp andere regels kunnen gelden voor de openbare ruimte.
Ik pleit er dus voor dat we ook hier in Europa eens goed gaan kijken naar keiharde burgerrechten rondom vrijheid van meningsuiting. Het moet immers niet zo zijn dat een burgemeester een schrikbewind kan gaan voeren, puur omdat hij of zij bang is voor de mening van burgers. We zien in de verkiezingsuitslag van vorige week de onvrede van de burgers. Is dat niet mede omdat we ons juist naar de machthebbers niet écht mogen uiten? Omdat we gewoon voelen niet ‘gehoord’ te worden?
