In Amerika verbruiken consumenten ongehoorde hoeveelheden aluminium, vooral in blikjes drank.
Op ieder blikje zit een paar cent aan kosten voor het aluminium.
Binnen de sector waren partijen actief die hier ‘logisch’ in horen.
En toen kwam Goldman Sachs.
Die moesten weer slimmer worden.
Ze kochten het grootste overslagbedrijf in aluminium op. Vervolgens lieten en laten ze de aangekomen hoeveelheden aluminium dagelijks verplaatsten tussen de verschillende opslagplaatsen. Ze leveren dus niet naar de handel, maar rijden de aanwezige hoeveelheden aluminium heen en weer.
De reden is dat de toezichthouder een termijn heeft gesteld van hoe lang aluminium opgeslagen mag worden. Door het steeds verplaatsen wordt deze termijn verlengd.
De tijd tussen import en uitlevering is na de komst van Goldman Sacht vertwaalfvoudigd.
Waarom?
Heel simpel, de markt heeft nu een tekort aan aluminium en nu bepaalt Goldman Sachs de prijs. Daarbij kunnen ze nu de opslagkosten en de winst daarop opvoeren.
Op ieder blikje een cent verdienen is op jaarbasis 5 miljard dollar extra verdienen. 5 miljard die wederom uit de zakken van de Amerikaanse consument geklopt wordt zodat Goldman Sachs weer vette bonussen kan uitkeren. Niets ‘perfecte markt’ of ideaal businessmodel. Het gaat Goldman Sachs niet om markt-efficientcy, het gaat ze om winst en als je daar een markt voor moet verzieken, dan gaat verdienen boven alles.
De vraag is wat een bank als Goldman Sachs te zoeken heeft in de distributie van aluminium. Zou dat al niet verboden moeten worden, dan was dit probleem ook niet ontstaan.
