In Amerika bestaat de ‘energy trust’. Dit zijn in feite houders van bepaalde rechten. Zo kan zo’n trust het recht hebben op een bepaald deel van de opbrengst van een oliebron.
Het kan zijn een bepaalde hoeveelheid olie, maar het kan ook het recht op een deel van de olie voor een bepaalde tijd zijn.
Voor een belegger is het bijzonder belangrijk om te weten hoe dat recht precies zit. Voor de trusts is het vaak niet zo handig om er al te open over te zijn. Informatie is dus verstopt in juridische teksten en lastig te lezen contracten.
De beurswaarde van een trust bestaat uit een berekening van het totale recht en daarbij speelt mee hoe snel de winsten worden uitgekeerd. De trusts moeten hun winsten direct uitkeren in de vorm van dividend. Daarom hebben ze veel belastingvoordelen verkregen en dat is hun bestaansrecht.
Via deze weg kan de olieopbrengst onder relatief lage belastingdruk aan de eigenaren/aandeelhouders verdeeld worden.
Die eigenaren/aandeelhouders hebben met hun belegging de oliemaatschappij in de gelegenheid gesteld de investeringen te doen.
Het probleem is nu, dat je als belegger nu prachtige dividend rendement ziet… tot soms meer dan 18,5% dividend rendement, maar dat dit deels voorkomt uit aflopende rechten.
Als het recht is verlopen, is er niets over. Een fonds dat nog drie jaar zal bestaan en 18,5% rendement aan dividend uitkeert kan wel eens heel oninteressant zijn…
Ondanks die 18,5% dividend.
Pas dus enorm op.
Het beleggen in energy trusts is gespecialiseerd werk. De trusts zelf doen er alles aan om zo goed mogelijk voor de dag te komen. De beheerders hebben mogelijk zelf ook aandelen en kunnen wel eens de verkopers zijn. Het belang van de beheerders is daarmee niet altijd het belang van de (particuliere) aandeelhouders.
