De rijken meer belasten

De roep om het plukken van de rijken wordt groter en groter. Maar voor we die stap nemen, zullen we eerst een moeten kijken over welke rijken we het eigenlijk hebben.
Iedereen is het wel zo’n beetje eens over het feit dat je iedereen met meer dan een miljard euro aan vermogen wel een beetje meer mag belasten.
Maar tot hoe ver wil je als samenleving gaan?
In feite belasten we de hogere inkomens standaard al fors meer in West Europa. Hoe meer dat je aan inkomen hebt, des te meer belasting betaal je door het hogere tarief op het hoge deel van het inkomen. In feite al oneerlijk, maar er is voor gekozen. Vanwege die keuze hebben de echt hoge loon verdieners hun lonen extreem hoog gesteld, zodat ze alsnog netto overhouden wat ze wilden overhouden. De consument betaalt uiteindelijk toch.
Echter is een belasting op inkomen ook niet alles. Een man als Freddy Heineken had bij leven nog geen 10.000 gulden aan inkomen per jaar. Hij betaalde dan ook in Nederland vrijwel geen persoonlijke belasting.
Toch was hij één van de rijkste Nederlanders. Het systeem is dus bijzonder lek, want juist hij die veel had kunnen betalen, ontliep die betaling omdat we puur op inkomen en vrijwel niet op vermogen belasten.
Hij was al zo rijk geworden dat hij geen inkomen meer nodig had. Daarbij was hij zo’n wereldburger, dat hij in Nederland niet veel nodig had.
Met de roep om rijken meer te belasten, lopen we de grote kans dat ‘rijken’ al snel gezien worden als de middenklasse. Die is namelijk het makkelijkst te plukken. Die kunnen niet, zoals als de echt rijkeren, gaan leven van vermogen. Of hun inkomen via het buitenland laten lopen.
We zijn uiteindelijk dus al snel de middenklasse aan het wegvagen en een land dat dat doet, is haar welvaart aan het wegvagen. De middenklasse is namelijk de drager van de economie. Die groep betaalt de meeste belastingen. Des te groter de middenklasse, des te beter vergaat het een land.
We zien echter steeds meer dat de middenklasse verarmd. Dat terwijl er maar heel af en toe iemand de middenklasse aan de bovenkant weet te verlaten. De basis van de economie is dus aan het versmallen en als dat het gevolg is van de kreet “de rijken meer belasten”, dan is er stront aan de knikker.
De kreet moet specifieker worden. De superrijken meer belasten is al duidelijker. Die superrijken verlaten dan snel het land. Dat zagen we in Frankrijk. Is dat echt heel erg?
Ja, in bepaalde opzichten wel. Weliswaar betalen ze persoonlijk amper belastingen, hun bedrijvigheid levert wel banen en omzet op.
Aan de andere kant is het ook zo dat de enorme ongelijkheid in vermogen ook binnen de samenleving een enorme weerstand oproept.
We zien dat hier in het dorp met enkele rijke ondernemers. Enkelen zijn zeer sociaal bewogen en gebruiken een deel van hun aanzienlijke vermogen om de lokale samenleving mee te versterken.
Anderen, en dat zijn juist degenen die de meeste weerstanden oproepen, zijn echt alleen maar voor de eigen portemonnee aan het werk en dragen helemaal niets bij aan een sterkere samenleving. Sterker nog, ze vinden al dat plebs maar lastig en doen er alles aan om met hun bedrijvigheid mensen weg te pesten. Het lijkt haast wel doelbewust dat vervuiling en overlast tegen bebouwing aan wordt gelegd. Men overtreedt regels en overschreidt grenzen. Dat alles primair om hun portemonnee maar extra te spekken. Koning geld is de enige aan wie ze gehoorzaam zijn. Er wordt alleen maar in geld gedacht en dat geld moet dan vooral in hun richting rollen. Het egoïsme in haar puurste vorm en hoewel dit soort ondernemers veel voor elkaar krijgt, is het de vraag of we er als samenleving echt beter af mee zijn.
De overlast is groot en de ellende die ze met hun asociale gedrag veroorzaken is dat ook.
Zou het niet mooi zijn als er een systeem te verzinnen was waarbij ook je sociale voetstap zou meetellen in je belastingafdracht?
Zo’n systeem is te bedenken, maar dan zullen we naar een heel ander belastingsysteem moeten. Miisschien moeten we dan zelfs eerst naar een heel ander soort samenleving… Een echte “samen”-leving, die zich heeft weten los te maken van het grote egoïsme dat zich van sommige mensen meester heeft gemaakt.