Ik zie hem helaas te weinig, maar ik mag Willem Okkerse van de OK Score tot mijn vrienden rekenen. Een raadselachtige vriend, in die zin, dat hij een werkelijk prachtige methode heeft ontwikkeld waarmee hij bedrijven financieel kan doorlichten op een manier die voor beleggers perfect is.
Ik heb echter nooit begrepen hoe hij dat nu precies deed. Er is voor mij nu echter nog weer een tipje van de sluier opgelicht.
Er is een Wikipedia pagina opgezet en daarin staat nét weer iets meer over de methode.
Leest u hier verder:
De OK-Score is ontstaan uit een promotieonderzoek van Okkerse aan de Universiteit van Amsterdam. Hij rondde dat in 2000 af met een proefschrift getiteld : “Is Ratio, Logos or Myth?”, maar zijn promotie ging niet door omdat hij weigerde de algoritme van het model te publiceren.
Bekend is dat de OK-Score opgebouwd wordt uit twee afzonderlijke ratio’s. De eerste is de de OK-Solvabiliteit, een praktijkgerichte aangepassing op de gebruikelijke berekening van het solvabiliteitsratio, dat wil zeggen de verhouding van de verschillende vermogenscomponenten, waarmee bepaald wordt in welke mate een bedrijf uiteindelijk in staat is om aan al zijn financiële verplichtingen te voldoen. De tweede ratio is de OK-Ratio, die wordt opgebouwd uit de correlaties tussen de cijfers van tenminste vijf opeenvolgende jaarverslagen. Omdat er 25 inputeringsvelden zijn per boekjaar, worden er naast de vergelijking van alle gebruikelijke jaarlijkse ratio’s, er 125 onderlinge verbanden gelegd.
De toevoeging van Okkerse is de Ratio of Dissipation. Deze ratio beschrijft de mate van verspilling in de onderneming. Het is het complement – lees de aanvulling tot 100% – van de Return of Assets. Laatstgenoemde is namelijk niet alleen een cijfermatige uitkomst volgende uit het Dupont model maar ook een te berekenen deel van de totale output van 100% uit een systeem.
Okkerse wist door de toepassing van Fuzzy Logics, die in de jaren 1950 ontwikkeld werd door Professor Zadeh, de ROA permanent te kunnen afzetten tegen het in de onderneming mogelijk aanwezige Verbeteringspotentieel.
De logica ligt met name in de gedachte dat een onderneming die een negatieve ROA kent én geen verbeteringspotentieel meer heeft géén overlevingskansen heeft.
Een van de specifieke kenmerken van het model is de vingerwijzing naar mogelijke fraude. Uit het model wordt de zogenaamde Not Accounted For regel gepostuleerd. Uitsluitend in samenhang met de uiteindelijke OK-Score kan dit een een aanwijzing van mogelijke fraude zijn. Een voorbeeld hiervan is, dat de Haagsche Courant in 2003 voorafgaande aan het bekend worden van de omvang van de Ahold fraude, de door de OK-Score berekende schatting van 1 miljard presenteerde.
Zowel de OK-Solvabiliteit als de OK-Ratio kennen elk negen mogelijke uitkomsten. De OK-Solvabiliteit wordt in 9 classificaties van 7% beschreven. De laagste categorie is daarbij een negatief eigen vermogen en de hoogste categorie die van een eigen vermogen van meer dan 49%.
De OK-Score wordt opgebouwd vanuit een positief getal van plus 1, dat via de stappen 0,5, 0, min 1, min 2, min 4, min 16 enz. oploopt tot min oneindig.
Uit de in totaal 81 mogelijke combinaties van de OK-Solvabliteit en de OK-Ratio wordt de uiteindelijke OK-Score bepaald: een waardering in één van de in totaal tien OK-klassen, waarbij de één staat voor vrijwel 100% zekerheid over de financiële gezondheid en de tien voor een nagenoeg zekere (>95%) Business Failure en zelfs – bij uitblijven van een eventueel direct ingrijpen – van een mogelijk faillissement van het bedrijf binnen één tot drie jaar.
Als volgt: (leest u hier verder op de wikipedia pagina)
