Daar waar vroeger het ontwikkelen van huizen een kwestie was van grond verkrijgen en een vergunning ritselen, is het nu voor de bouwers veel meer zaak te kijken naar hoe een wijk, een dorp, een stad ook sociaal en economisch opgebouwd is en welke sociale behoefte er ligt.
Veel meer dan vroeger moet een nieuwe ontwikkeling ook gebouwd worden ‘op de groei’.
In de jaren zeventig tot negentig was het vooral een kwestie van enorme wijken bouwen die veelal vooral eengezinswoningen betrof, aangevuld met wat appartementen rondom een eventueel winkelcentrum. Echt heel stevig naar de toekomst kijken was het niet bij. Er was immers behoefte aan woningen en de kopers hadden maar te accepteren wat er aangeboden werd.
Uit het project in Kanalaneiland (Utrecht) blijkt dat Heijmans veel geleerd heeft van de crisis. Wanneer heeft u voor het eerst een bouwer horen praten over de verbinding van zowel het sociale, maatschappelijke, economische als fysieke in de wijk?
Het lijkt haast wel alsof Heijmans de welzijnswerker is geworden.
Toch is dat goed. Eindelijk zijn ze gaan inzien dat wijken meer zijn dan bijeengeworpen projecten die tot stand kwamen zonder inbreng van de markt.
Eindelijk gaan ze slim ontwikkelen en kijken naar hoe mensen samenleven en zich ontwikkelen. Ik hoop dat het een goed antwoord is op de verpaupering en radicalisering van vooral moslimjongeren die veelal opgroeien in die tot bijna ghetto’s verworden achtergebleven oude wijken. Kanaleneiland zit weer in de lift. Het was één van de wijken die ooit aangewezen werd als ‘krachtwijk’.
Ik kwam er vroeger vaak. Ben er namelijk vlak bij opgegroeid. Mijn overgrootouders woonden er ooit in één van de collosale bejaardenflats. Het enige mooie aan die flat was het uitzicht…
