Katja Kipping van de Duitse Linke partij is een voorstander van het basisinkomen voor iedereen, maar ook een groot voorstander van sparen met een vaste rente en ze vindt dat topinkomens het moeten kunnen doen met 40.000 euro per maand.
Haar ideeën over de economie zijn zonder meer utopisch te noemen.
Volgens haar inzicht moet iedereen een basisinkomen kunnen krijgen en kunnen we lastige of vervelende baantjes zoals vuil ophalen en schoonmaken vast wel automatiseren.
Ouderenzorg of werken in het ziekenhuis moet per werknemer met minder uren kunnen en veel beter beloond worden.
Volgens Katja moeten we vooral meer tijd krijgen om leuke dingen te doen.
– Wat heb ik tegen de verschillende ideeën:
Haar voorkeur voor sparen met een vaste rente strookt niet met de rest van haar ideeën. Immers is geld op geld in feite een rechtse voorkeur. Je hebt kapitaal en hoe meer je hebt, des te minder hoef je te werken. Immers laat je je kapitaal steeds meer voor je werken. In feite hoef je niets meer te doen zodra je eenmaal genoeg geld hebt om voor je te werken. Dat klinkt me niet als links ideaal in de oren, maar het is wel het gevolg van het geldsysteem met rente en het stimuleren vooral te sparen. (Op dit moment en in dit geldsysteem klopt het echter niet meer. De inflatie is hoger dan de rente, dus sparen is nu koopkracht verliezen en is dus geld weggooien.)
Waarschijnlijk heeft ze zich laten verleiden tot het ‘niets meer voor te hoeven doen van het ontvangen van rente uit spaargeld’ van het verhaal, maar zelfs ik ben tegen rente, omdat het de rijken bevoordeeld. Ik maak er gebruik van als ik kan, begrijp me niet verkeerd, maar de rentecomponent is in de basis zeer oneerlijk en eigenlijk vreselijk duur. Beter zouden we geen rente meer kennen. Het leven zou veel goedkoper maar ook eerlijker worden.
Topinkomens naar maximaal 40.000 euro per maand. Het is op zich geen gek idee voor wie ‘gewoon’ een baan heeft. De meeste CEO’s hebben tegenwoordig gewoon een baan. Echter blijven er mensen die door risico te nemen en zelfstandig ondernemer te worden meer gaan verdienen. Die ook op 40.000 euro per maand beperken zal inhouden dat niemand nog risico zal willen nemen. Immers als het goed gaat moet je reserves bouwen, want als ondernemer kan het ook weer slecht gaan. Als je dus in een goed jaar alles boven 40.000 moet inleveren bij de belasting, maar het jaar daarna kom je net nog in het zwart uit, dan gaat je dat demotiveren, je moet personeel ontslaan want er is geen privé reserve en we krijgen de apathie die het Socialistische systeem van onder uit uitholde. Dus bij CEO’s en hoge topmanagers die gewoon in dienst zijn en geen risico lopen vind ik het geen gek idee, maar ondernemers die risico nemen moeten vrijheden houden als beloning voor het feit dat ze risico’s nemen en de economie met hun creativiteit en werkgelegenheid en omzet verrijken. Een CEO die meer wil verdienen richt zijn eigen bedrijf maar eens op. Als hij dan succesvol is kan hij meer verdienen.
Katja’s idee van automatiseren van lastige taken klinkt zo mooi. De haalbaarheid is echter maar de vraag. Hoe duur mogen de robots worden die al ons vervelende werk gaan doen? Er zijn nogal wat vervelende laagbetaalde baantjes te bedenken. Overal maar robots voor inzetten? Het is nogal futuristisch gedacht als je het mij vraagt. Dat gaat dus niet lukken. Iedereen veel meer betalen is ook niet mogelijk, want dan worden die taken onbetaalbaar.
Echter, voor maar een paar euro per dag meer ga je niet 8 uur rommel opruimen als je gratis een basisinkomen krijgt. Als haar oplossing van de robots er niet is, dan zullen laagbetaalde vervelende banen niet meer vervuld worden. Hogere beloningen zijn dan logisch, maar als iedereen meer gaat verdienen gaan prijzen ook omhoog. Al snel daarna moet het basisinkomen omhoog, waarna de lonen weer omhoog moeten. Het resultaat is een snel oplopende inflatie.
Kortere werkdagen en dus meer mensen aan het bed in de zorg klinkt ook mooi, maar het zal inhouden dat procentueel nog meer tijd verloren gaat met werkoverleg en opleiding. Dat uur werkoverleg per week kost nu een uur van de 36 uur. Straks een uur van de 24 uur in haar plan. Werkoverleg zal echter eerder nog langer gaan duren, want er zijn meer personen aanwezig die later weer compensatie moeten krijgen, want het overleg viel niet in hun 6 urige werkdag.
Het klinkt allemaal zo mooi als ze het zegt, maar het is zoals ze het zelf al zegt een soort democratische theorie.
Waarbij ik wil vermelden dat hier het woord democratie wel extreem opgerekt wordt, want wat heeft het opleggen van al die zaken met democratie te maken? Het lijkt me meer een dictatuur waarbij de staat oplegt hoeveel je mag verdienen, hoeveel je mag werken, hoeveel je mag verdienen en wat er geautomatiseerd moet worden. Dat is het socialisme en dat is toch echt wat anders dan democratie.
Socialisme werkte niet. Daar waren goede redenen voor. Helaas willen we maar niet van het verleden leren.
