Vragen over de goudrekeningen

Ik kreeg van een sceptische lezer een aantal vragen en opmerkingen over de door mij geprezen goudrekeningen. Het kan interessant en leerzaam zijn om te zien wat die vragen waren en misschien interesseert u mijn antwopord daarop ook wel.
De ontvangen mail en vragen:
– Het is altijd een plezier uw inzichten in deze moeilijke business te leren kennen!
Maar ik doe nog niet mee aan uw suggesties (goud kopen, goudrekening, Goldmoney, etc), omdat ik ze toch riskant vind.
Zo is er nog zeker één ding dat helderheid behoeft, nl. de veiligheid van de “Goldmoney’s c.s.”
 
Stel het volgende:
1. Je bent zover dat je inziet dat een goudrekening of aandelen in een goudmijn te onveilig zijn, je bezit immers geen fysiek goud (of zilver, platina, etc), dus je wil geen papieren metaal/goud, maar fysiek aankopen. Dan doen zich opnieuw problemen voor, nl. waar bewaar je het? In een bankkluis, maar dan heb je het niet (meteen) of nooit ter beschikking. In je huis, is ook riskant vanwege inbraak of vernieling.
– Ja dat zeg ik dus ook altijd. Voor een paar maanden rondkomen wat goud en zilver ‘ergens’ in huis in de schuur of in de grond en de rest ergens extern, liefst in het buitenland in een kluis.
2. Dus kwam een andere optie in beeld: je laat een bedrijf fysiek aankopen voor jou, dat heeft zelfs een systeem waarin jouw (schuil)naam is gekoppeld aan een bepaalde materie. Voor jouw veilig gevoel laten ze het ook door een ander bedrijf bewaren. En je kunt er altijd weer bij, zeggen ze. En je kunt het altijd weer terug verkopen aan hen, zeggen ze. Zulke bedrijven, bijv. met de naam Goldmoney – waarnaar u zelf veelal verwijst – kunnen ook redelijk goedkoop zijn, omdat ze bijv. niet zetelen op een fysieke locatie, en/of alles digitaal verhandelen, en/of het edelmetaal niet gaan verslepen.
Slim bedacht, mooi concept. Of niet? Achter zo’n bedrijf kan een oplichter zitten die in werkelijkheid geen baar aankoopt, óf in elk geval niet in de hoeveelheid of verhouding die zijn klanten bestellen. De vogel kan gaan vliegen zonder dat zijn klanten hem nog kunnen achterhalen.
– Dat is waar, maar daar zijn regels en procedures voor. Dit soort aanbieders vallen onder toezicht van het land waar ze gevestigd zijn. Je kan maar niet zomaar zo’n bedrijf opstarten. Het openen van rekeningen loopt via reguliere banken en bij die rekeningen zijn ook weer regels van toepassing. Maar u heeft gelijk, het zou kunnen dat er een oplichter achter schuil gaat en dus moet je enorm voorzichtig zijn en onderzoek doen. Dat heb ik dan ook in het geval van Goldmoney en BullionVault gedaan.
3. Voor méér zekerheid ga je daarom als klant af op het toezicht (of de ‘vergunning’) van de AFM, waar het bedrijf graag mee schermt. Maar u zegt zelf dat zo een misplaatst vertrouwen ontstaat. Immers, de AFM controleert niet die werkelijke, fysieke hoeveelheden, maar de navolging van procedures en – en dat is misschien niet zo prettig – welke namen aan klanten gekoppeld zijn. Het bedrijf zegt bovendien dat een gerenommeerd, groot accountantskantoor zijn bedrijfsvoering en handel jaarlijks controleert. Maar wil deze accountant ook daadwerkelijk de kluizen gaan inzien waar de baren zijn opgeslagen, gesitueerd in verschillende landen, en alle baren registreren, of tenminste controleren? En dit weer koppelen aan de uitstaande klantentegoeden? Dat wordt toch wel weer een kostbare zaak, vrees ik. (Én het blijft toch een terrein vol voetangels en klemmen, zeker waar de concurrentie tussen dit soort aanbieders hen zal nopen om de controlekosten beperkt te houden).
– Die vergunning van de AFM is een wassen neus, dat zegt de AFM zelf feitelijk ook al. Het is namelijk geen productskwaliteitsstempel. Externe accountants doen steekproeven, maar kunnen ook specifiek naar bepaalde procedures onderzoek doen. Als u dus een bepaalde vraag heeft, dan kan u verzoeken aan het bedrijf of ze de accountant daar een uitspraak over willen vragen. Mogelijk blijkt dan dat er al een uitspraak over gedaan is, u bent immers de eerste klant niet.
4. Met andere woorden: ik zou graag helder willen zien wat het risico is door met zo’n (semi-virtueel?) bedrijf in zee te gaan.
– Het risico is dat u met een oplichter in zee gaat. Madoff was gecontroleerd, Stanford was gecontroleerd, Enron en Parmalat werden gecontroleerd en toch bleken het oplichters of bedrijven geleid door oplichters. Helaas is het zo dat er in de wereld mensen zijn die op welk niveau en in welke functie dan ook de zaak bedonderen. Dat is in ieder vak en beroep zo en triest genoeg is het percentage oplichters overal vrijwel even groot. Het maakt niet uit of ze bij de politie, de supermarkt, de kerk, de AFM of de regering werken. Het percentage oplichters is er. Geef ze een kans en ze gaan er met de buit vandoor.
Als u dus van mening bent dat alles bedrog is, ondanks welke controle dan ook, dan blijft u de Euro houden. Die is immers gegarandeerd door de minister van financien. Als u dié zelfs niet meer kunt vertrouwen…
U wilt liever 100% zekerheid? Er is één zekerheid in dit leven. Het is eindig. Dat is de enige zekerheid die u door wie dan ook geboden kan worden. Voor de rest kan ik mijn best doen, kunnen accountants hun best doen, kunnen toezichthouders hun best doen, maar 100% zekerheid bestaat niet, behalve op dat ene punt.