Ik schreef het al in het marktbeeld artikewl van vandaag.
In 2019 kocht ik een appartementencomplex in Detroit. In feite kocht ik alleen een ruïne, want alleen de stenen waren er nog. Alles was er uit gesloopt en zelfs het dak was niet compleet.
De gemeente Detroit zag graag herontwikkeling en besloot een subsidie van 12.000 dollar te bieden voor degene die het gebouw zou renoveren.
Ruim twee jaar later was het gebouw klaar voor inspectie door de gemeente.
Ik wilde immers de 12.000 dollar ontvangen.
Op dat moment begonnen de vertragingen van Detroit. Keer op keer nieuwe regels, nieuwe voorwaarden. Eerst was het wind dicht opleveren voor de subsidie, toen werd het bewoonbaar opleveren, vervolgens werd het volledig goedgekeurd opleveren en daarna werd het dat er huurders in moesten zitten.
Ik liet mijn manager volhouden, want uiteindelijk wilden we wel het gebouw opleveren en huurders er in. Dat de gemeente nog niet uitkeerde was vervelend, maar de route hoefden we niet aan te passen.
Deze week heb ik dan eindelijk de 12.000 dollar ontvangen. Heel het project heeft meer dan zes ton gekost, dus die 12.000 dollar is zo bezien slechts een fooi, maar dan nog is het 12.000 dollar. Ik vond het genoeg om volhardend te zijn.
