Einde globalisering in zicht

De enorme afhankelijkheid van alles en iedereen in de wereld is een kwetsbare zaak gebleken. De droogte in Taiwan gaf wereldwijd een tekort aan computerchips. Een enkel schip dat het Suez kanaal blokkeerde was een volgend probleem. De sluiting van havens door Covid was ook funest voor de wereldhandel en dan nu een gruwelijke oorlog ingezet door Rusland maakt dat de wereld een voedselprobleem gaat krijgen.
Ik lees veel commentaar over waarom de wereld minder geschokt reageerde op de oorlog in bijvoorbeeld Syrië.
De reden is simpel. Syrië doet er op het wereldtoneel niet toe.
De wereld werd gefopt door de VS waar het Irak betrof, maar Irak had zelf de (eerste Irak) oorlog ingezet met haar verovering van Koeweit. De tweede Irak oorlog was net zo’n schandelijke daad als Rusland nu doet in Oekraïne. Het erge is, we deden gezellig mee in Irak…
In Irak ging het om olie en ging het om de strijd tussen twee machtige geloven.
In Oekraïne is het puur expansiedrang van Rusland dat haar grenzen van 1989 terug wil hebben.
Hoe dan ook de wereld ziet nu in dat die afhankelijkheid van één regio voor heel de wereld niet goed is. Niet bij computerchips, niet bij graan en zeker niet bij energie.
Van klein tot groot moeten we zorgen dat de economie overal in de wereld onafhankelijk van elkaar kan functioneren.
Dat wordt in Europa heel moeilijk, want we hebben veel mensen en weinig grondstoffen. We zullen dus veel meer moeten gaan inzetten op hergebruiken en zelf opwekken.