Zo lang de inflatie laag blijft, zal de rente ook laag blijven. Overheden kunnen het zich niet veroorloven dat de rente gaat stijgen voordat de inflatie fors heeft toegeslagen.
De reden is simpel. De crisis zou nu enorm uit de hand lopen als de rente stijgt. Ook de rijkste bankiers weten het en vandaar dat ze akkoord gaan met een heel lage rente over in feite heel erg veel door hen in de wereld gebracht geld.
Liever een lage rente over veel schulden met schuldenaars die netjes betalen, dan een hoge rente over schulden die dan niet langer inbaar blijken te zijn.
We zijn dus allemaal tot elkaar veroordeeld, tot de inflatie ergens in de toekomst eindelijk een keer keihard toeslaat.
Als dat plaatsvindt, dan zijn wij, u en ik, het haasje.
Immers zal dan ons spaargeld en ook ons pensioen, fors minder waard worden.
Ja, we krijgen dan meer rente over het spaargeld, maar altijd later dan dat de inflatie toesloeg. Dus eerst wordt de koopkracht fors minder en daarna krijgt u meer rente over het bedrag.
Dat is dan een doekje tegen het bloeden.
De kosten voor de overheden kunnen en mogen niet te veel stijgen ten opzichte van nu. Zou dus inflatie toenemen, dan kunnen we waarschijnlijk op basis daarvan berekenen hoeveel hoger de rente gaat worden. Het verlies aan koopkracht en daarmee het verlies aan waarde voor de schulden moet en zal gecompenseerd worden door hogere rentes over deze schulden. De bankiers willen immers ook niet inleveren op hun bescheiden levensstijl.
Wat zo ‘raar’ is, is dat we eigenlijk niet door hebben van wie het door ons gebruikte geld nu eigenlijk is.
Bijvoorbeeld de euro. Wie geeft die nu eigenlijk uit? Wie is de eigenaar?
Niet de individuele landen. Er staan wel nationale tekens op de munten en biljetten, maar de landen krijgen maar beperkt toestemming op deze munten en biljetten te creëren. Iemand anders geeft de toestemming.
Dat lijkt de ECB te zijn, maar de ECB heeft ook weer andere meesters. Zo is er in Zwitserland de BIS. Dat is een land binnen een land en de BIS is voor de banken in de wereld de baas der bazen.
Maar in de BIS zijn vooral de bankiers de baas.
Welke bankiers?
Officieel centrale bankers. Echter veel centrale banken zijn in feite het speelveld van de rijkste bankiers ter wereld. Natuurlijk is er wel een Raad van Bestuur bij de BIS, en die RvB bestaat dan uit de centrale bankiers van vooral de westerse landen, maar de echte macht ligt in mijn ogen niet bij deze raad. De administratieve organisatie van de BIS is in feite het uitvoerende bedrijf voor de grootste bankiersfamilies. De bankiers families bepalen via de centrale banken en in de BIS organisatie wie er waar komt.
Overigens is het wel grappig dat de België binnen de BIS een heel belangrijke rol heeft. België is namelijk één van de slechts zes landen die standaard één van de 21 directeuren mag aanwijzen. Dat is waarschijnlijk voortgekomen vanuit het feit dat de BIS is opgericht na de Eerste Wereldoorlog. België was tot de Eerste Wereldoorlog machtiger dan Nederland. België vocht die oorlog ook mee, terwijl Nederland in feite na deze oorlog waarin ze zogenaamd neutraal was, de Duitse keizer, die je ook kan bestempelen als oorlogsmisdadiger, ongestraft in Nederland liet verblijven. België had vanwege de verwoestingen in de Eerste Wereldoorlog een groot belang bij een opzet die zou waarborgen dat Duitsland zou betalen. De BIS zou daar zorg voor dragen.
Dit historische belang zien we tot op de dag van vandaag terug in de directeurspost die standaard voor België is. Overigens is de BIS wel in Den Haag opgericht. Dat dan weer wel.
De BIS is een machtig bastion, gestuurd vanuit centrale bankiers vanuit vooral Europa en Amerika.
De aandelen BIS waren deels rechtstreeks in handen van de rijke bankiers. In 2001 is bepaald dat alleen centrale banken nog aandelen BIS mochten bezitten. In 2006 waren dat 55 centrale banken.
Pas in 1998 is een BIS kantoor in Hong Kong geopend en in 2002 één in Mexico.
Tussen deze kantoren en visa versa de centrale banken is de post altijd van diplomatieke status. Er is dus geen controle op wat er zoal heen en weer gestuurd wordt.
Eigenlijk had de BIS in 1945 opgeheven moeten worden. Dat gebeurde niet omdat de Europese centrale bankiers hun rol in het IMF beperkt zagen worden door de oprichting van het door Amerikaanse rijke bankiersfamilies overheerste IMF. In het begin was de BIS dus de grootste concurrent van het IMF. In de BIS heersten vooral de rijke Europese bankiersfamilies.
Amerika zag ook in dat ze haar monetaire hegemonie in Europa beter kon doorvoeren door met Europa samen te werken via de BIS. De Europese bankiersfamilies hadden Amerika anders veel pijn kunnen doen en dan was de Tweede Wereldoorlog voor niets uitgevochten. Uiteindelijk waren de bazen achter zowel het IMF als de BIS namelijk toch dezelfde rijke bankiers families die wereldwijd het geld creërden.
De BIS ging zich vooral ook bezighouden met de eenwording van Europa. In 1960 is Amerika zich ook weer actief bezig gaan houden met de BIS. Zo kreeg Amerika dus ook een (bankiers)stem in de eenwording van Europa.
Via de Basel 1 en 2 overeenkomsten is de macht van de banken geconcretiseerd. De BIS werd als hulp in donkere tijden aangewezen, net zoals het IMF dat al was. De BIS kreeg uiteindelijk een heel sturende rol richting de vorming van de euro. Dat was ideeal voor de machtsbasis, want in feite werden alle centrale banken in eerste instantie verbonden met de ECB, en de ECB had vervolgens verantwoording af te leggen aan de BIS. Een prachtige manier om in feite de nationale centrale banken, die vaak toch ook te maken hadden met nationale politieke druk en macht, getrapt in twee traptredes in feite machteloos te maken. De BIS bepaalde voortaan hoe het werkte. Ver weg van nationaal toezicht en met een volledige onschendbaarheid.
Overigens worden BIS documenten ‘bijna allemaal’ beperkt openbaar na dertig jaar. Helaas dus niet alle documenten, waardoor nét die documenten die bewijzen wie er echt aan de touwtjes trekken toch weer geheim blijven. Je kan daarbij niet zo makkelijk aan die archieven komen. Het is namelijk een papieren archief en je moet ook nog eens toestemming krijgen om de zaak in te zien. De toestemming is er feitelijk alleen voor studenten en zelfs dan moeten er twee professoren verklaren dat je de inzage van de gegevens voor je studie nodig hebt. De openbaarheid van de stukken mag dus met een flinke korrel zout genomen worden.
