De elite

Naar aanleiding van mijn vorige stukje over complottheorieën en de elite heb ik veel reacties gekregen. Er waren reacties bij die aangaven te denken dat ik niet dacht dat er een elite was met een geheime agenda.
Dat is echter niet waar.
Er is een elite en er is zeker een geheime agenda. Laat daarover geen twijfel zijn.
Wat ik echter denk, is dat er niet een enkele grote geheime agenda is, maar dat er vele agenda’s zijn.
Slechts af en toe komen de agenda’s naadloos overeen. Soms werken ze elkaar ook volledig tegen.
Monsanto bijvoorbeeld wil de wereld via ons voedsel veroveren, en ze wil zichzelf zo machtig maken dat we nooit meer om het bedrijf heen kunnen. Ik geloof echter niet dat ze ons willens en wetens willen vermoorden met hun gifvoedsel. Soms werken ze samen met de kliek rondom de één en soms met de kliek rondom de ander. Net zoals het Monsanto het meeste dient.  
Ze willen namelijk macht en maximale winst. De reden daarvoor is een heel simpele, namelijk hebzucht.
Niets meer en niets minder dan dat.
En het is daarbij ook nooit genoeg.
Als je eenmaal de voedselketen in je greep hebt, dan wil je ook de energieketen in je greep hebben. Heb je eenmaal een miljard, dan wil je ook tien miljard. Op de één of andere manier is er geen grens aan de hebzucht van machtige mensen.
Het zijn net hoarders, maar dan met veel geld. Ze willen ook de macht van anderen hebben. Dat is waarom het ook steeds weer misloopt in die samenwerkingen. Ze gunnen een ander het licht in de ogen niet.
In plaats van waardeloze rommel, verzamelen ze macht en in hun ogen aanzien.
Zoals de bodybuilder denkt dat hij met nog grotere spieren aantrekkelijker wordt voor vrouwen, terwijl hij ondertussen alleen maar meer en meer als rariteitenkabinet wordt gezien.
Zo ook met macht. Ze willen meer en meer en ze willen hun kinderen en kleinkinderen die macht ook geven, maar helaas hebben die kinderen en kleinkinderen niet altijd dezelfde capaciteiten. Al die macht, al die weelde maakt ze maar al te vaak ongelukkig, of slecht.
Het enge is misschien niet eens de machtige ondernemer zelf. Die kan het allemaal aan. Echter zijn opvolg(st)ers, kunnen die de lasten en de verantwoordelijkheid van al die macht wel dragen? Gaan die niet denken dat ze God zijn, omdat ze die macht maar zo in de schoot geworpen hebben gekregen? Gaan die niet denken aan 250 tot 500 miljoen mensen op aarde, omdat ze geen idee hebben van hoe de andere 99% leeft, woont en werkt? Het gaat ze alleen om eigen macht en geld. De rest boeit ze niet. Ze kunnen met en door hun macht zonder enige aarzeling een miljoen mensen ombrengen door honger, oorlog of ziekte, want het ‘raakt’ ze niet. Het is hun spel en de pionnen zijn niet meer dan onpersoonlijke ‘dingen’. Dat die pionnen dus mensen van vlees en bloed zijn, dat voelen ze zo niet.
Dat Rothschild en consorten in de Tweede Wereldoorlog aanvankelijk zowel Amerika als Duitsland steunden is in dat kader zo gek niet. Het was voor hen slechts een zakelijke deal. Een miljoen joden dood? Twee miljoen? Maakte voor hen niet uit. Konden ze winst maken en de winst maximaliseren, dat was belangrijk. Konden ze hun macht op de regering en hun greep op de economie vergroten?
Pas toen duidelijk werd dat Hitler de oorlog ging verliezen werd de kant van de winnaar gekozen. Daarbij kiezen ze altijd voor de winnaar, wie of dat ook is. Moraliteit is een luxe die ze zich niet permitteren.
Het gaat hen om de knikkers, niet om het spel.