Als dit referendum in Alberta twee jaar geleden had plaatsgevonden, dan was de uitkomst mogelijk heel anders geweest. Canada was immers eigenlijk nooit een land. Het waren slechts een aantal provincies/substaten die samen Canada als verzamelnaam hadden, maar deze substaten kenden onderling importheffingen en deels zelfs een andere taal en cultuur. Canada was leuk voor de rest van de wereld, maar het voelde in Canada zelf nooit heel echt.
De roep om een zelfstandig Alberta viel dus een ruime twee jaar geleden in een gewillig nest. De conservatieven in die staat zagen in de zelfstandigheid van Alberta een stap om mogelijk in de toekomst zelfs een deel van Trumps Amerika te worden.
Het was Trump zelf die deze droom van de conservatieven in Alberta uiteen deed spatten. Trump dacht ze te helpen door de Canadese economie in elkaar te laten storten en alvast voor te sorteren op het inlijven van Canada door de VS.
Waar Trump niet op had gerekend, was een man als Carney die Canada gered heeft.
Als de toenmalige conservatieve leider Pierre Poilievre er als conservatieve premier van Canada was gekomen, dan was het misschien alsnog gelukt. Trump zorgde ervoor dat er genoeg Canadezen zo boos werden dat de conservatieven alsnog weggevaagd werden in de verkiezingen. Dat was voor het ingrijpen van Trump nooit gelukt. Carney was in Canada onbekend en zeker niet populair, maar de boosheid op Trump werd begrepen en gepareerd door Carney en kwam Pierre Poilievre ontzettend slecht uit, want die was altijd lovend over Trump geweest.
Alberta laat nu zien dat Canada een echt land geworden is. Carney zou er een standbeeld voor mogen krijgen.
