China had een ambitieus plan om overal in de wereld projecten te financieren waarmee China haar aanzienlijke cash reserves effectief aan het werk zou zetten en daarbij veel belangen in andere landen zou verkrijgen.
Zo werd in Kenya een spoorlijn tussen de hoofdstad en de belangrijkste haven Mombasa aangelegd. Het prijskaartje was 3,6 miljard dollar.
Het plan was dat deze spoorlijn zichzelf terug zou verdienen.
Dat terugverdienen is pertinent niet gelukt, mede omdat men in Kenya goederen over de weg is blijven vervoeren. Er ligt namelijk een prima snelweg naast de spoorlijn, en het lokale zakenleven is nooit overgestapt op het gebruiken van de spoorlijn.
De spoorlijn draait dus met een enorm verlies. Voor de Kenyaanse staat dus dubbele kosten. De rente kosten aan China en de exploitatiekosten voor het openhouden van een verliesgevende spoorlijn.
Een andere reden voor de mislukking, is dat de spoorlijn ophoudt in Nairobi. Als de spoorlijn zou doorlopen naar buurstaten, dan zou de kans op succes een stuk groter kunnen zijn. Echter wil niemand het risico dragen, want het doortrekken van de spoorlijn zou waarschijnlijk meer dan 20 miljard dollar gaan kosten en dat zijn bedragen die de lokale economie momenteel zeker niet kan dragen.
Voor China is het mislukken van dit soort projecten ook geen goede zaak. De relatie met de staten die zich enorm in de schulden hebben gewerkt staat onder druk en in plaats van winsten leveren de projecten enorme afschrijvingen op de leningen op. Kortom, heel het Belt and Road project levert precies het tegenovergestelde van de bedoeling op.
China is het dus aan het heroverwegen en zal zeker veel strenger gaan worden op de beoordeling van nieuw projecten. Het zo maar geld geven om invloed te krijgen werkt niet, dat is ze nu wel duidelijk geworden.
