De grap daarover is snel gemaakt, maar daar gaat het nu niet over. Een goed verdeelde rijkdom is goed voor de gehele economie. Landen komen pas echt tot grote ontwikkeling als de middenklasse enorm groot is. Dat laatste is het geval al de rijkdom efficiënt verdeeld is.
Dat is geen theorie, maar het is de in de jaren vijftig in Amerika en later ook in Europa toegepaste praktijk.
Helaas echter is het tegenwoordig aan dovemansoren gericht als we kijken naar de extreem rijken. Mensen die meer dan een miljard euro of dollar bezitten.
Die hebben zoveel niet op met herverdeling voor het grote goed.
Ze vinden dat ze het verdiend hebben en ze willen er vooral zelf van genieten.
Maar hebben ze zoveel rijkdom echt nodig?
Neen.
Maar ze hebben het nu eenmaal en ze willen meer dan een vriend, collega of concurrent hebben. Je bent immers ‘minder’ als je lager op de Forbes lijst van miljardairs staat.
En wat je hebt moet je zien te houden.
In plaats van een prachtige verdeling over letterlijk duizenden gezinnen, is er nu één gezin dat puissant rijk is.
Het houdt in dat de omzet bij de middenstand veel lager is, het houd in dat de belastinginkomsten van de overheid veel lager zijn. En dat alles omdat we tegenwoordig niet meer in staat lijken te zijn de rijkdom te verdelen.
Door de slechte verdeling van de rijkdom en het feit dat de rijksten vrijwel geen belastingen meer betalen, komt de steeds hoger wordende rekening van de overheid bij de steeds kleinere middenklasse te liggen. Door de belastingen wordt de tegenstelling tussen de middenklasse en de rijksten der aarde alleen maar groter.
Wie alles heeft, wil niets delen.
Zo gesteld is het ineens geen potentiële grap meer.
Het gaat niet om socialisme of kapitalisme of welke isme dan ook. Het gaat om de betere verdeling van de rijkdom die uiteindelijk iedereen ten goede zou komen. Immers, meer omzet bij de middenstand is ook meer banen voor de lager geschoolden. Nu zitten die thuis met een karige uitkering die door een verarmende middenklasse opgehoest moet worden omdat de puissant rijke persoon geen belasting meer hoeft te betalen.
Het enige wat we nog niet vastgesteld hebben is vanaf welk bedrag er sprake is van ’te’ rijk.
Je kan dat wel bij een miljoen leggen, maar als je één keer 10% belasting heft, dan is de helft van die miljonairs al geen miljonair meer. Er zijn immers meer dan 100.000 gezinnen in Nederland nét miljonair. 10 miljoen, 100 miljoen, 1000 miljoen? We weten in ieder geval dat de rijken genoeg nooit genoeg is.
We weten echter ook dat hun ‘geluk en levensvreugde’ niet toeneemt met iedere extra euro die ze verdienen. Het enige wat afneemt met iedere euro die ze extra verdienen is het geluk en de levensvreugde van heel veel anderen. Want de rest van de samenleving is aan het verarmen omdat de rijke elite rijker en rijker wordt en via belastingen steeds minder bijdraagt aan de samenleving.
In feite zouden de ‘armeren’ slimmer moeten worden en met nieuw en apart geld moeten afrekenen. Gewoon nog weigeren te werken met het geld van de ultra rijken. We rekenen onderling wel af op een eerlijke manier. Het kan… we doen het echter nog niet.
