Thierry Baudet schreef een mooi (Engelstalig) artikel over de vraag die je Eurofielen zou moeten stellen. Die vraag is: Wat is er voor nodig om voor jezelf tot de conclusie te komen dat het Europese experiment verlaten moet worden?
Waar ligt voor jou de grens?
Als je daar als eurofiel geen enkel antwoord op hebt, dan heb je nooit nagedacht over wat er kan gebeuren. Je hebt simpelweg geen inzicht in scenario’s die kunnen voorkomen en je hebt daarom geen antwoord op gebeurtenissen die je je niet vooraf hebt ingedacht.
In wezen ben je blind in een project gestapt als je niet kan aangeven wat voor jou een moment zou zijn om te besluiten het project stop te zetten.
Bij het marxisme, zo stelt Thierry, had men de zaak dichtgetimmerd. Als de arbeiders in opstand zouden komen, dan was dat Marxisme, want de massa was in opstand gekomen… Maar als de niet in opstand kwamen, dan was het ook Marxisme, want de massa werd nog onderdrukt.
Kortom, Marxisme was goed, omdat er geen alternatief was.
Maar we weten dat er wel degelijk alternatieven waren, maar men hield zich dom. Er was geen toestemming of wens om andere scenario’s in overweging te nemen.
Als het over de EU gaat, zien we hetzelfde gebeuren. Als het goed gaat met Europa, dan komt het door de verdergaande eenwording, maar als het niet goed gaat, dan is de eenwording nog niet ver genoeg doorgezet. Hoe dan ook moet die eenwording er dus komen, net zoals indertijd Marxisme er moest komen.
Er is, als het bij de Eurofielen over de EU gaat, geen scenario denkbaar zonder EU. En dan weet je dat er iets heel erg fout is.
Denken gaat stoppen omdat het een religie geworden is. Het beton wordt steeds harder en straks is de EU volledig in beton gegoten.
De vraag is dus heel goed om te stellen: “Wat zou u kunnen doen besluiten af te zien van verdere eenwording van de EU?”. Wie dat niet kan of wil beantwoorden is gestopt met nadenken.
