In Griekenland zien we het toekomstmodel voor Europa vorm krijgen.
De economie moet fors terug en daarmee wordt de productiebasis kleiner. De bevolking wordt fors armer, er is bijna geen middenklasse meer.
Grote multinationale ondernemingen draaien er nog altijd prima, hun winst gaat echter naar het buitenland, belasting betalen doen ze in Griekenland vrijwel niet. De grote Griekse reders draaien als nooit tevoren, maar betalen ook vrijwel geen belastingen in Griekenland.
De machthebbers in de politiek krijgen een enorm mandaat en we kunnen hun zeggenschap over de inwoners geen democratie meer noemen. Het zijn dictators die vier jaar aan de macht zijn, waarna ze of een baan bij een multinational krijgen, Een Europese politieke baan krijgen, of herkozen mogen worden. Na 20 jaar komen hun kinderen aan de macht.
De werkelijke macht ligt in Griekenland echter niet bij de politiek, maar bij de grote internationale ondernemingen die Griekenland slechts als een wingewest zien.
Het land is door de EU in feite al opgegeven. Alleen de toeristische delen mogen nog voortleven. De rest van het land zucht onder een teruglopende economie en een enorme verarming. Het zal de EU een zorg zijn. De mensen in de arme streken zijn menselijk afval. Hun leven is voor de EU niets meer waard. Die mensen hebben gewoon geen economische waarde meer en de hoge politiek, maar ook de multinationals hebben ze afgeschreven.
Het liefst ontnemen ze zichzelf het leven, maar anders wordt het langzaam verhongeren.
Dat gaat deze generatie niet meer goedkomen, als het al gaat goedkomen binnen de huidige samenleving. Misschien moet onze manier van leven eerst helemaal failliet gaan voor er weer sprake van herstel van lokale samenlevingen kan zijn.
In feite is de Griekse samenleving vanuit de basis helemaal kapot.
De samenhang is weg, het land is lek. Alle rijkdommen vloeien weg naar multinationals, de banken en naar de EU. De banken, die via rente hun deel van de rijkdom eisen, zuigen het land financieel geheel leeg.
Griekenland is een soort test. Een test van hoe je een land en een samenleving compleet ten gronde richt door het leeg te zuigen.
Dat doe je op drie manieren:
1. Internationale bedrijven die de nationale aanbieders kapot krijgen omdat ze geen belastingen betalen, terwijl binnenlandse ondernemers extreem hoge belastingen moeten afdragen.
2. Enorme internationale bankenleningen die de staat afsluit en die veel van wat de staat binnenkrijgt weghalen uit het land.
3. Enorm hoge binnenlandse belastingen heffen op iedereen die niet in staat is om het land te verlaten of om geld tijdig uit beeld te krijgen. Die belastingen dienen uiteindelijk om aan buitenlandse banken en de EU over te dragen. Dat als rente en aflossing op geld dat van hen verkregen is. Geld dat grotendeels ook maar verzonnen is, maar waarover de EU en de banken een enorme rente heffen.
Het probleem is groter dan Griekenland. De EU holt naar een dictatuur en nergens is dat beter te zien dan vooral in Griekenland. De dictatuur van de grote ondernemingen en banken die bepalen wie nog een beetje geld heeft om mee te spelen. Enkele politieke leiders mogen het volk rustig houden en als dank krijgen ze na enkele jaren hun baantje bij dezelfde bedrijven, of bij de EU.
Het vrije marktmodel is failliet. Het is failliet gegaan door nepgeld en belastingontwijkingen waardoor er nergens nog belastingen door de multinationals wordt betaald, terwijl lokale bedrijven zuchten onder een enorme belastingdruk.
Hoe hier nog uit te komen?
De enige oplossing voor Griekenland is nu nog een extreme vorm van protectionisme.
ALLE EU bemoeienis het land uit, alle multinationals de deur uit. Alle buitenlandse bezittingen en alle zaken die geen belastingen afdragen nationaliseren. In Griekenland zou dat vooral betekenen dat de reders genationaliseerd moeten worden.
De economie moet terug naar een situatie zoals voor de Tweede Wereldoorlog.
Griekenland is namelijk straatarm. Het land gaat terug naar die straatarme situatie. Het kan een lange weg terug worden binnen de EU, of een korte weg, naar een absoluut dieptepunt, maar wel daarna een direct herstel bij een uitstap uit de EU, het nationaliseren van buitenlandse bezittingen en het onder staatstoezicht brengen van de winning van bodemschatten zoals het gas rond Kreta.
De keuze is in feite armoede zonder zeggenschap onder de EU mandaten of direct armoede en vervolgens herstel en als volledig zelfstandig land.
Ik zou het wel weten, ik kies voor de onafhankelijkheid. Dan de pijn nu maar in één keer en keihard in die zure appel bijten.
Als Griekenland daarna kiest voor een echte munt, dan kan het herstel wel eens harder gaan dan we nu kunnen indenken. Immers is zo’n echte munt vrij snel vrij populair in de wereld. Het zou namelijk een unieke munt zijn. De enige met een echte onderliggende waarde. Dat zou Griekenland daarna wel eens één van de meest kansrijke landen in de wereld kunnen maken… Maar vergis je niet, vanuit een extreem arme situatie, want het land moet bijna 100 jaar terug in de tijd… Dat gaat het uiteindelijk voor velen toch wel, want de armoede neemt heel fors toe.
