Het grootste fraudeproces dat Nederland ooit zag, de vastgoedfraude. Het is niet te bevatten, maar het gaat om aanklachten tegen maar liefst vijftig topmensen in de vastgoedsector. Mensen die een prachtig salaris verdienden, of die als directeur of ondernemer als zeer succesvol te boek stonden. Mensen die deze fraude dus in feite helemaal niet nodig hadden om zeer ruim in hun onderhoud te kunnen voorzien.
Wat enkelen al gezegd hebben, is dat ze met kleine stapjes in die val zijn getrapt en er daarna niet meer uit konden komen.
Dat is inderdaad een beproefde methode die ook de maffia toepast. Ik heb zelf ook ooit met dat bijltje moeten hakken. Ondanks mijn persoonlijke verlies wat ik daarmee leed, heb ik toen heel bewust al direct ‘neen’ gezegd, heb een enorm verlies genomen, want de zakelijke relatie met die persoon was direct over, en heb direct afstand en afscheid genomen.
Dat was niet makkelijk en ik realiseer me dat het voor enkele van die vijftig nu aangeklaagde mensen heel moeilijk zal zijn geweest, maar ze zeiden ‘ja’ en ze deden vervolgens mee. Dan ben je schuldig en dan moet je boeten. Dat wetende, hadden ze beter indertijd ‘neen’ kunnen zeggen. Dan hadden ze ook moeten boeten, waren toen mogelijk ook al hun baan kwijtgeraakt, maar ze hadden dan een schoon geweten en schoon strafblad gehouden.
Door toen de makkelijkste weg te kiezen, hebben ze nu naar ik hoop nog meer problemen. Ik zeg ‘naar ik hoop’, want ik hoop nog altijd dat misdaad niet loont.
Vastgoedfraude zaak van start
76
previous post