Dat is wellicht één van de slimste reclame zinnen ooit uitgevonden door vermoedelijk de industrie, die producten wil verkopen en daarna vol enthousiasme overgenomen door de vakverenigingen. Want er klopt volgens mij geen barst van en ik vraag me af op wat voor manier die koopkracht berekend wordt.
Nu hoef ik de rijkdom van de gemiddelde Nederlander en het gemiddelde Nederlandse kind niet eens te vergelijken met de rijkdom van mijn ouders en van mijzelf als kind, want de verschillen zijn dan wel heel groot. Zo rond 1935 hadden wij 1 telefoon, geen auto, een huurhuis, voor de ene jaarlijkse vakantie ruilden we ons huis met anderen, verjaardags cadeautjes waren schaars, om maar een paar dingen te noemen. En dat, terwijl mijn vader een goed salaris had.
Ga in jaren wat dichter bij huis en kijk, in wat voor huizen men woont, hoe gauw kinderen al uit huis gaan en een eigen woonplek hebben, zie hoe kinderen al op steeds vroegere leeftijd mobieltjes en ipads krijgen, om alle andere flink prijzige cadeaus op verjaardagen niet eens te noemen, hoe hele familie 2 of 3 keer per jaar met vakantie gaan, liefst naar buitenland, naar zon of sneeuw. Kijk naar de kleren, die men draagt, de cosmetica, die men gebruikt. Alle huizen hebben nu centrale verwarming inplaats van een kolenkachel alleen in de woonkamer, douches die men soms dagelijks gebruikt, overal warm water. De gezondheidszorg met de vele mogelijkheden voor nieuwe lichaamsdelen en operaties, zelfs de medisch onnodige om zogenaamd wat mooier te worden. Kijk hoe de koffie-shops overal uit de grond gespat zijn en druk bezocht worden. Zie het aantal gezinnen met 1 of 2 auto’s. Ik doe slechts een greep, maar men kan toch beter spreken van steeds meer luxe, dat is toch wel duidelijk.
Men besteedt naar mijn mening elk jaar steeds meer en vooral: aan steeds luxueuzere zaken, die ook steeds meer als zogenaamd “noodzakelijk” en niet als luxe gezien worden. Dit verhaal geldt niet of minder, voor mensen, die geen baan hebben, maar zeker wel voor de meeste Nederlanders, die toch wel “aardig luxueus” leven.
En nu moet er een keer wat bezuinigd worden en wordt natuurlijk door bepaalde groepen gepraat over, nee, geëist dat de koopkracht gelijk blijft. Het is voor mij, als ik de over de jaren heen steeds toenemende luxe zie, onbegrijpelijk, dat de noodzaak van een beetje bezuinigen, een beetje inleveren zo’n commotie veroorzaakt in zo’n rijk land als Nederland, waar de welvaart zo enorm hard gestegen is.
