De opkomst van China en het verval van Amerika, zo zien de meeste mensen de wereldeconomie. En waar is Europa dan? Europa is waar ze al heel lang is, in de marge.
De Europese eenwording heeft de zwakte van Europa nog een tijdje buiten beeld kunnen houden, maar zelfs die éénwording is nu een blok aan het been.
De achilleshiel van Europa ligt op twee gebieden.
1. Een amper werkende democratie
2. Geen energiebeleid
De amper werkende democratie is goed te zien in Italië, waar een premier het gemiddeld 10 maanden uit weet te houden. Maar ook België met de langste coalitie voorbereidingstijd ter wereld en haar tegenstelling tussen Vlaanderen en Wallonië is geen reclame voor democratie. Nederland dan, waar men zelfs een partij voor de dieren heeft. Partijen die slechts met één onderwerp in het parlement komen en dan over alle onderwerpen ineens een mening moeten of willen hebben. Het is geen teken van kracht van de democratie en geeft ook geen kracht aan de economie.
Dat alles zou nog te billijken zijn als we ook op energie gebied ons mannetje zouden staan. Helaas is dat allerminst zo. We zijn voor alles afhankelijk van anderen. Gas uit Rusland, Kolen uit Colombia en Olie uit Koeweit. Er is geen energiebeleid per land, laat staan één op Europees niveau. Honderden miljarden per jaar moet Europa uitgeven om het daarna te kunnen verstoken.
In Brazilië wordt de roep om een dictator steeds groter, maar met de corruptie in Brussel neemt ook de onvrede over de democratie in Europa toe. Nu kan de politiek twee dingen doen… Deze onrust negeren en hopen dat ze over waait, of de democratie aanpassen en laten zien dat onze democratische grondbeginselen ons wat waard zijn.
Ondertussen neemt op wereldniveau vrijwel niemand Europa meer serieus. Gezien de geschiedenis is dat niet terecht, maar ja, op alleen geschiedenis kan je een continent niet economisch draaiende houden.
