In een jaarverslag van één van mijn tegendraadse posities in de Amerikaanse vastgoedmarkt las ik een mooie statement.
Vrij vertaald kwam het op het volgende neer:
In 1997 was er de val van de Thaise Baht, in 2000 de val van Internet en Technologie aandelen, in 2007 de val van de Amerikaanse, Engelse en Spaanse huizenmarkten en de val van de financiële aandelen (Bankencrisis) met daaropvolgend de grote recessie die achteraf gezien puur op de beurs bezien slechts een kleine twee jaar bleek aan te houden. Het aantal financiële rampen is nu zo groot dat ‘ééns in een mensenleven’ rampen nu bijna iedere drie jaar voorkomen.
Beleggers zoeken zekerheden en die worden nu gevonden in allerhande financiële constructies die een schijnzekerheid geven, omdat ze bijvoorbeeld gelden in een munt die extreem onzeker is, of worden afgegeven door bedrijven die failliet kunnen gaan.
Als gevolg hiervan is illiquide bezit nu weinig waard geworden. Beleggers, bedrijven en consumenten durven hun geld niet vast te leggen in zaken als grond en vastgoed.
Dit feit maakt dat er koopjes te vinden zijn. Koopjes, maar dan wel illiquide koopjes.
De zekerheid van het eigendom van grond en vastgoed wordt nu niet hoog gewaardeerd, terwijl de zekerheid van veiligheid in in dollars genoteerde derivaten nu extreem hoog wordt gewaardeerd.
Zegt u maar, wat gaat uiteindelijk de winst brengen.
Ik was er al uit… Immers, het komt uit een jaarverslag van één van de posities van BeursAccent.
Je moet maar durven.
