In Amerika kwam, net voordat de hypothekenmarkt inklapte en uitkwam dat veel hypotheken verstrekt waren aan personen die zo’n lening niet konden betalen, één van de zes hypotheken vanuit het bedrijf Countrywide.
De CEO op dat moment, Angelo Mozillo, wist donders goed dat ze bij Countrywide goed fout zaten. Hij schreef daarover E-mails naar mede bestuursleden. Al in September 2004 realiseerde de top van Countrywide zich dat er een ramp aan zat te komen. Naar buiten toe bleef Mozillo volhouden dat alles goed was, maar zelf verkocht hij zijn aandelen ter waarde van tenminste 150 miljoen dollar in Countrywide.
Tot zijn vertrek in 2008 ontving hij meer dan 500 miljoen dollar aan loon en bonus, terwijl hij dus al wist dat er een door hen zelf opgezette ramp aan zat te komen. Uiteindelijk heeft de Amerikaanse overheid 100 miljard dollar in het bedrijf moeten stoppen en werd het van het faillissement gered door voor bijna niets overgenomen te worden door Bank of America.
Mozillo is nu akkoord gegaan met een deal waarbij hij geen schuld erkend en een boete zal betalen van 67,5 miljoen dollar. Een fors bedrag, maar gezien de hoeveelheid geld die hij zelf ontving en het bedrag dat de belastingbetaler als gevolg van zijn handelen (of het gebrek er aan) moest lappen, is het een druppel. Hij is daarbij niet schuldig verklaard aan wat overduidelijk wel een strafbaar feit was. Hoeveel mensen zijn er gedupeerd door zijn handelen? Die boete is een aanfluiting. Hoe kan je het systeem nog vertrouwen als dit zomaar mogelijk is en de schuldigen geen serieuze straf krijgen?
Hoe kan je dit anders dan klassenjustitie noemen?
