De opkomst van de familie Mittal was er één zoals in India nog niet eerder gezien was. Vader Mittal leek gouden handjes te hebben en alles wat hij oppakte werd een financieel succes. Met dat succes kwam ook de soepelheid van de banken. Want iemand die geld weet te verdienen, daar lenen de banken graag (veel) geld aan uit.
Alles was mogelijk, geen gevraagd bedrag was te extreem.
En zo wist het bedrijf uit India ineens een grote Franse staalmaker over te nemen en kwam het ook in bezit van een flink deel van de Nederlandse Hoogovens.
Het was een financieel wonder en een sprookje.
De koers van ArcelorMittal bleef maar oplopen en kwam uiteindelijk op een hoogste stand van 33 euro per aandeel, ergens begin 2010. De firma was schatrijk, de bomen groeiden tot in de hemel. Dit waren de beste financiële tovenaars die India ooit had voortgebracht.
Ja, alles ging perfect, tot begin 2010.
Toen begon de daling van de grondstoffenprijzen toch wat pijn te doen. Het was het begin van een enorme val.
En nu staan we qua koers ruim 90% lager en gaat de aandeelhouders gevraagd worden mee te doen in een claimemissie.
Aandeelhouders mogen dan, op basis van hun aandelenbezit, extra aandelen kopen. Wie dat niet doet, die zijn zijn of haar bezit in het bedrijf verder verwateren. Lukt het niet om op deze manier enkele miljarden binnen te krijgen, dan zal bij anderen geld gehaald moeten worden. En dat gaat vaak tegen nog flink lagere koersen.
Op 10 maart staat het claimemissie voorstel op de agenda van de aandeelhoudersvergadering. Er moet 3 miljard euro op tafel komen. Een heel verschil met de vergadering van 2009, toen alles nog prachtig was en de familie Mittal op handen werd gedragen. Tovenaars waren het, en dat ze daarmee multimiljardair geworden waren, niemand die er mee zat. Nu zouden die uit het bedrijf gehaalde miljarden het bedrijf erg goed uitkomen… De familie geeft haar persoonlijke rijkdom echter niet op. Hooguit zal ze mogelijk meedoen in de claimemissie. Ze moeten ook wel, anders zal ook hun bezit verwateren.
Deze week was er eend dag dat ArcelorMittal bijna 11% aan beurswaarde verloor. Gisteren verloor het aandeel nog weer bijna 7% aan waarde. De spelers op de beurs zetten het aandeel nu zo laag mogelijk. Daarmee verwater je het aandeel maximaal en als dat spel geen praktisch nut heeft, is het wel weer even leuk voor de handelaren. Die weten dat ze met dit ‘spel’ de druk in de directiekamer tot het kookpunt opvoeren.
