In Oostenrijk heeft een blogger een boete van 30.300 euro gekregen omdat hij een voor banken onaardig boek heeft gepromoot.
Het gaat om het boek BANKSTER CLUB van Harvey Friedman.
Blijkbaar is de inhoud van de roman net zo erg als Mijn Kampf van Adolf Hitler, dat in verschillende landen van West Europa ook verboden is.
De Steiermärkische Bank und Sparkassen AG heeft het voor elkaar gekregen een rechter zo ver te krijgen dat niet alleen de schrijver, maar ook de promotor van een boek aangeklaagd kan worden!
Hoe is het mogelijk? Is dit Europa? Of zijn we op de één of andere manier ineens van plek achter het voormalige ijzeren gordijn gewisseld en is vrijheid tegenwoordig rechts van het voormalige ijzeren gordijn te vinden, terwijl de dictatuur van de banken nu in het westen oppermachtig is?
Waarom de commotie?
In de roman wordt de werkelijkheid blijkbaar veel te dicht benaderd. Het gaat over een herkenbare maar in de roman fictieve bankdirecteur die ook een belangrijke rol binnen de controlerende instantie bezit en daarnaast ook nog eens een functie heeft in een belangrijke banken belangengroep. In feite controleerde hij zichzelf.
Zoals we weten, ging het mis bij de banken en zijn bank kwam er goed vanaf, omdat hij vanuit zijn functies zichzelf als bankdirecteur goed kon indekken. De feiten over de geschiedenis kloppen. Alleen gaat de roman over een periode tot 2017. Er is dus ook een deel van de roman 100% zeker verzonnen. Het is dan ook vooral een roman.
De bank en de bankdirecteur vinden dat de schrijver en iedereen die het boek promoot de bankdirecteur te veel schaden. Immers was het een praktijk die gangbaar was in de sector, dus waarom er een boek over schrijven en waarom juist deze bankdirecteur herkenbaar beschrijven? Daarnaast worden transacties die vanaf 1994 zijn gedaan in een kwaad daglicht gezet, terwijl er juridisch nooit een zaak van is gemaakt.
De romanschrijver heeft een heel gevoelige snaar geraakt en heel veel deals die al vanaf 1994 zijn gemaakt in een heel duister licht gezet. Nu we terug kunnen kijken en weten hoe het uiteindelijk fout liep, kunnen deze transacties vanaf 1994 ook in een heel ander licht bezien worden en die kans heeft hij ten volle benut. Het was blijkbaar geen toeval, maar men werkte ergens bewust naar toe.
De bank stelt in de aanklacht niet dat er onwaarheden in het boek staan, maar ze beroepen zich vooral op mogelijke imagoschade. De bank wil een totaal uitgave verbod en wil niet praten over het aanpassen van bepaalde passages.
Dat is een vreemde zaak, want we dachten dat we hier een persvrijheid en vrijheid van meningsuiting hadden. Dat gaat gepaard met enige verantwoordelijkheid, maar dan moet je als klager wel aangeven waar de pijnpunten dan precies liggen. Daar gaat het de bank niet om, ze willen dat heel het boek verboden wordt en dat is in het westen toch wel een enorme stap.
Zo’n boek komt dan in een heel klein lijstje met verboden boeken te staan. En niet omdat er onwaarheden in staan, maar omdat een bank de waarheid niet gepubliceerd wil zien worden!
De tegenstelling met bijvoorbeeld de EU is groot. Daar mag een Jean Claude Juncker aantoonbaar keihard liegen zonder ooit aangeklaagd te worden. Schrijf je een roman over de waarheid, dan wordt je wel aangeklaagd.
Het is een lijvig (Duitstalig) stuk waarin de schrijver zich verdedigd, maar wel heel interessant: http://bankingleaks.com/downloads/SCHOELLER-REPLIK-BANKINGSLEAKS.pdf
Meer informatie op http://www.aktivist4you.at/wordpress/2014/06/03/buchneuerscheinung-bankster-club-harvey-friedmann-auf-der-wiener-friedensmahnwache-am-02-06-14/
Het ergste van censuur is xxxx xxxxxxxx.
