China heeft een strategisch probleem en dat is dat het vasteland is ingesloten door landen als Japan, Filipijnen, Indonesië en Maleisië. Willen ze met hun vloot de oceaan op, dan zullen ze door nauwe zeestraten moeten varen. Dat is gevaarlijk en maakt hun slagkracht fors minder. Niet alleen ziet iedereen waar de schepen zijn, maar ze zijn ook dan vanaf land te bestoken.
Dat is dan ook één van de redenen dat ze nu met economische lokkertjes de nodige marinehavens willen verkrijgen buiten deze zone.
Enkele straatarme landen en eilanden hebben interessante aanbiedingen gekregen. De leiders van die landen hoeven nooit meer een dag te werken zo rijk worden ze gemaakt. In ruil daarvoor moeten ze een haven met een fors stuk land erbij voor bijvoorbeeld 100 jaar aan China leasen.
Ze hebben een mooi voorbeeld gehad in de vorm van Hong Kong en Macau, die onder die voorwaarden ooit aan Engeland en Portugal werden toevertrouwd.
China kan daarmee in vredestijd haar oceaanvloot al op de oceaan krijgen, zonder dat ze door de nauwe zeestraten rondom China hoeven te varen. Tevens kunnen ze dan wereldwijd snel hun kracht laten voelen.
China was de laatste paar honderd jaar nooit een agressor. Dat is hun verdediging om de angst over hun expansie weg te nemen. De stappen zijn echter overduidelijk een route naar een wereldhegemonie. Zodra de VS haar rol niet meer kan betalen zal China de rol van politieman van de wereld overnemen. Niet om goed te doen, maar om forse delen van de wereld voor China te laten werken.
De ‘hulp’ van China in Afrika is daarom niets anders dan modern kolonialisme gericht op het verkrijgen van de grondstoffen en voedingsmiddelen die daar verkregen kunnen worden.
China heeft een visie en alleen al dat feit maakt ze op het wereldtoneel veel krachtiger dan de VS en Europa, die visieloos door het leven gaan.
