We lezen en horen overal dat het extreem moeilijk voor Oekraïne is als de hulp uit de VS niet komt.
Staat het water ze aan de lippen?
Ja en nee.
Het is oorlog en uiteraard willen ze alles hebben om die oorlog zo efficiënt mogelijk te voeren. Iedere vertraging is duur, want kost levens.
In die zin is het al heel ernstig.
Toch is het niet zo dat Oekraïne nog maar voor vier weken munitie heeft.
Wat ze nu al wel moeten doen, is minder verspillen en dus niet aanvallen, maar zich vooral beperken tot verdedigen omdat het goedkoper is en alleen daar aanvallen waar het relatief goedkoop kan.
Het moet namelijk niet zo ver komen dat ze letterlijk zonder munitie komen te zitten.
Het is hoe dan ook al wel voor Oekraïne zo dat munitie relatief krap blijft. Het westen doet er lang over om de productie te verhogen. Westerse bedrijven werken voor de winst en nu heel veel investeren en dan in bijvoorbeeld mei horen van de vrede, dat zou voor de bedrijven een ramp zijn. Regeringen zien ondertussen de ernst van de zaak niet onder ogen.
Daarbij staan er aan Oekraïense kant democratische landen. Bij die landen is er sprake van oppositie, compromissen, verkiezingen, etc. Allemaal zaken die vertraging in de hand werken omdat in een democratie nooit iedereen achter één zaak gaat staan.
munitie
In het westen moet de productie van wapens en vooral munitie fors omhoog.
Dat is een probleem omdat energie en grondstoffen duur zijn en personeel niet snel gevonden is.
Bedrijven kunnen maar niet ‘even’ een extra productielijn openen, terwijl de bestaande lijnen puur uit efficiency overwegingen al maximaal ingezet werden.
Extreem efficiënt werken heeft zijn nadelen en één zo’n nadeel is dat productie uitbreiding dan niet makkelijk is.
Toch moet het gaan gebeuren, want als Oekraïne de Russen niet snel weet te verslaan kan deze oorlog nog jaren gaan duren.
In dat geval komt er een acuut tekort aan bepaalde munitie.
Het westen was niet ingesteld op een zo’n groot conflict als nu in Oekraïne.
Bedrijven in de wapenindustrie durven de enorme investeringen in nieuwe fabrieken en productielijnen niet te doen.
Immers zijn de investeringen enorm en als de vrede in oktober 2023 getekend wordt, houdt de toegenomen vraag na de aanvulling van de voorraden al snel op.
Overheden zullen dus in mijn ogen wel met zekerheden moeten komen. Zelfs dan is het geen eenvoudige zaak de productielijnen uit te breiden. De machines die nodig zijn, zijn heel ingewikkeld en weinig bedrijven kunnen die snel maken.
We moeten naar een oorlogsindustrie, terwijl we zelf niet in oorlog zijn. Dat is ook zo’n punt.
Voor ons als beleggers is dus het punt… durven wij, willen wij, investeren in bedrijven die eerst een enorme investering moeten doen voor een toekomstige winst die op zijn best onzeker is?