Landbouwgrond is grond waar gewerkt op mag worden. Gewerkt door de boer middels gewassen of vee. Maar ook gewerkt voor het opwekken van energie.
Niet overal mag dat, maar het is niet onlogisch dat het gedaan wordt.
Voor de mechanisatie van de landbouw deed de boer dat namelijk ook al. Een deel van de grond werd toen gebruikt voor het verbouwen van veevoer voor bijvoorbeeld de ossen of paarden die hielpen het land te bewerken. Een deel van de grond werd ook gebruikt als houtwal omdat daar hout kon groeien voor de verwarming van de boerderij en voor het maken van gereedschappen.
Kortom, dat de boer ook ‘energie’ verbouwt, is geen nieuwigheid. Ze doen dat al vanaf het begin van de landbouw.
De opkomst van de mechanisatie was de uitzondering, niet de regel.
Dat we dus landbouwgrond inzetten als plaats waar we ook (duurzame) energie opwekken zie ik niet als een fundamenteel probleem.
Je moet het niet overdrijven. Maar ’te’ is eigenlijk altijd niet goed.
