corruptie

Voor 2014 was corruptie in Detroit een enorm probleem. De onderwereld had de bovenwereld in zijn greep en dat liep uiteindelijk volledig uit de hand. De problemen werden zo groot dat de stad in 2013 failliet ging.

Het moest anders. Een van de belangrijkste veranderingen was daarom het aanpakken van de alom aanwezige corruptie.

Na een eerste mislukte poging lukte dat bij de tweede poging wonderbaarlijk goed. Een nieuwe burgemeester kreeg daadwerkelijk grip op het probleem en wist een enorm verschil te maken.

De corruptie nam sterk af en ook de criminaliteit in de stad daalde fors. Dat was mede het gevolg van betere beslissingen en een stadsbestuur dat daadwerkelijk werk maakte van het aanpakken van de problemen.

Maar inmiddels zitten we in het tweede Trump-tijdperk.

Als corruptie en bedrog vanaf de hoogste niveaus van de Amerikaanse overheid steeds normaler worden gevonden, wordt het kennelijk ook in de rest van het land minder problematisch gevonden.

In Detroit zien we daar nu een opvallend voorbeeld van.

Een stadsbestuurder, Conrad Mallett, heeft inmiddels zoveel verschillende functies dat hij zichzelf op meerdere terreinen moet en mag controleren. Hij geeft bovendien leiding aan de juristen die juist de corruptie binnen het stadsbestuur moeten aanpakken.

Hij moet dus zijn eigen medewerkers laten beoordelen of er in zijn andere functies sprake is van belangenverstrengeling.

Dat is natuurlijk een buitengewoon ongezonde situatie.

Steeds meer mensen beginnen dat inmiddels ook te zien en het schandaal lijkt uit de hand te lopen.

Conrad Mallett ziet het net zich steeds verder sluiten. Hij lijkt nét iets te ver te zijn gegaan en zich iets te gemakkelijk te hebben laten betalen voor zijn diensten en functies.

De juristen die onder zijn verantwoordelijkheid vallen, zagen de bui kennelijk al hangen. Zij hebben daarom heel verstandig een externe partij ingeschakeld om een deel van het onderzoek over te nemen.

Waar het volgens mij echt misgaat, is dat Mallett zich heeft laten betalen door particulieren die vervolgens van de stad een belastingvoordeel kregen.

Dan begint het toch verdacht veel te lijken op omkoping of chantage, afhankelijk van wie het initiatief heeft genomen.

En dan wordt het helemaal interessant.

Mallett was daarnaast ook commissaris bij een bedrijf dat maar liefst twaalf jaar lang minder belasting hoeft te betalen.

Misschien is alles volledig volgens de regels gegaan.

Maar zoals het oude gezegde luidt:

Als het eruitziet als een rat, snuffelt als een rat en ruikt als een rat, dan is de kans groot dat het ook een rat is.