Ik had nog altijd een klusje voor november openstaan. Verderop moet een flink populier omver gehaald worden. De eigenaar, de moeder van mijn schoonzoon (jongste dochter) wilde er graag vanaf. Ik had keurig uitgetekend waar ik de boom wilde hebben en heel netjes precies over die lijn ging de boom ook liggen.
Binnen een uur alle takken er af en de been en arm dikke takken op de kachellengte gezaagd.
Toen werd het donker. Een mooi moment om te stoppen.
Morgen weer een dag.
Dit hout is niet deze winter, maar of volgende winter of de winter er na hout voor de kachel.
Nu was het aardige aan deze dag… Toen ik samen met de partner van de moeder van mijn schoonzoon bezig was met die boom, beviel mijn jongste dochter in de 32e week van de zwangerschap van Faya, die daarmee mijn eerste kleinkind is geworden. Toevallig dus net in de wei bezig van de moeder van mijn schoonzoon en die werd dus ook oma.
Heb ik als eerste in persoon de verkeerde/andere oma gefeliciteerd met het feit dat we oma en opa waren geworden.
boom
Ik had gisteren eigenlijk twee webinar afspraken en stond op het punt de eerste op te starten toen deze aangaf toch niet te kunnen. Nog geen vijf minuten later komt de buurvrouw met de vraag of ik binnenkort de boom naast en boven haar vijver kan en wil verwijderen.
Ik dus even met haar mee om te kijken. Een uur laten lag die boom netjes op de grond, keurig naast de vijver en zonder dat er ook maar een blaadje bij de andere buren in de tuin en in haar vijver terecht was gekomen.
Ik had afgelopen weekend toevallig een instructiefilm over het omzagen van bomen bekeken en kon het geleerde direct in de praktijk brengen.
Om 16:30 uur (ik begon om 10:00 uur) lag de volledige boom gespleten en al in de houtopslag. Alle takjes waren verwerkt en alles netjes opgeruimd.
Maar… Ik heb dus gisteren na 09:30 uur mijn kantoor niet meer gezien want mijn tweede afspraak zegde ook af.
Weg alle plannen voor video’s en artikelen…
Dat stoort me, maar maakt ma ook in zekere zin blij. Het kan… is dat niet heerlijk?