De grootste bedreiging voor mijnen

Het gaat slecht met de grote internationaal opererende mijnbedrijven. Niet zozeer slecht in winsten, maar wel slecht in zekerheden.
Vorige week werd Glencores Colquiri zinkmijn in Bolivia genationaliseerd.
Onafhankelijke mijnwerkers hadden de mijn bezet en het lukte de Boliviaanse overheid in feite niet meer hen, zonder fors en mogelijk dodelijk geweld te gebruiken, van het terrein af te krijgen. Met de nationalisatie van de mijn was de angel uit het conflict en hoefden er geen doden en gewonden te vallen.
Glencore eist uiteraard genoegdoening, want al haar investeringen en de contracten die gesloten waren, waren rechtsgeldig.
Als Bolivia nu in feite dit bezit steelt, dan heeft dat grote gevolgen voor de andere bezittingen van bedrijven in Bolivia. Hoe zeker ben je als mijnbedrijf nog van je bezit als dit zo makkelijk via bezettingen en nationalisatie zomaar van je kan worden afgenomen?
Wat opvalt, en daar ben ik dan minder boos over, is dat het volk van Bolivia het in feite anders wil hebben. Ze kiezen er zelf voor om de grote internationale bedrijven de wacht aan te zeggen. Ik denk dat ze dan wel een eerlijke vergoeding aan in dit geval Glencore moeten verstrekken, maar het feit dat ze het zelf willen doen is geen slechte zaak.
Ze zullen er wel achter komen dat het zwaar zal zijn, maar is het niet fantastisch dat ze weer baas worden in eigen land?
Of ze zich realiseren dat het hun levensstandaard zwaar zal aantasten?
Toch moet ik toegeven dat ik er sympathie voor voel. Misschien ook wel een beetje jalouzie. Immers zou ik ook wel willen dat we hier weer baas in eigen land zouden zijn. Het punt is, Bolivia kiest bewust voor een lagere levensstandaard door actief in te grijpen. Wij worden hier in West Europa geconfronteerd met een lagere levensstandaard omdat we als volk niet ingrijpen. Wij laten ons als makke schapen naar de slachtbank leiden terwijl we de zaak naar onze hand zouden moeten zetten en de rijkdom eerlijker moeten verdelen en regelen. Wij laten ons regeren en manipuleren door bankiers, multinationals en incompetente politici.
Persoonlijk zou ik liever voor de Boliviaanse manier kiezen… Maar dat had u na afgelopen vrijdag waarschijnlijk al wel begrepen. Ik geloof niet dat ik ooit meer reacties op een enkele nieuwsbrief heb gehad.