30% is fout is naar ik me heb laten zeggen een statistisch gegeven. Het zou zo zijn dat 30% van de mensen niet eerlijk is als ze de kans krijgen.
Zet een grote ongetelde pot met geld in een grote ruimte en doe het licht uit en 30% zal er in het donker iets uit jatten.
Het maakt statistisch niet uit of dat kampbewoners, notarissen, politici, priesters. timmermannen of CEO’s zijn. Gemiddeld is 30% niet in staat het fatsoen te hebben er met de klauwen af te blijven als het niet van jou is.
Een ernstig gegeven, want het houdt ook in dat 30% van de advocaten, 30% van de notarissen en zelfs 30% van de politie-agenten niet zuiver op de graat is.
Daar doen we niets aan… of toch?
We doen er wel wat aan, want zodra iemand in een bepaalde functie gepakt is, wordt deze daar weggehaald. Uiteindelijk zal het percentage politie-agenten die eerlijk zijn dus wel toenemen, want zo nu en dan worden er toch wat gesnapt en uit de politie-organisatie gezet.
Er is echter nog een manier om die akelige 30% af te laten nemen. Je zou er namelijk niet aan moeten denken dat in een organisatie 30% van de genomen besluiten potentieel frauduleus is.
Omdat statistisch gezien dus ook 30% van de CEO’s ‘fout’ is, is het vooral zaak om besluiten met meerdere mensen tegelijk te nemen. Dat voorkomt namelijk dat besluiten al vanuit de start gevoelig zijn voor faude. Immers als een potentiële fraudeur iets mag verzinnen en dan ook nog mag uitvoeren, dan is de kans groot dat de fraude al in het besluit zelf zit ingebakken.
Door dus plannen en besluiten met meerdere mensen tegelijk te maken en nemen wordt er veel minder risico op fraude gelopen.
Een mooi voorbeeld is Van der Moolen. Het bedrijf is failliet gegaan. De besluiten kwamen op een gegeven moment nog maar tot stand door één persoon. Hij kocht en verkocht eigen ondernemingen aan en van Van der Moolen. Zo werkt een fraudeur graag. Immers als je zelf de besluiten kan nemen zonder tegenspraak van anderen, dan bak je de fraude al in het besluit in.
Ziet u dus een bedrijf in problemem waarbij door ruzies intern de leiding uiteindelijk in feite nog maar in handen is van één persoon, dan moet je als belegger genoeg weten.
Dat is immers het handelskenmerk van de fraudeur. LCI was indertijd net zoiets. Landis ook.
Het is allemaal verkeerd gegaan. Ik denk dat dit geen toeval is. De CEO’s deden alles zelf, zonder dat er nog anderen waren die ze terug konden fluiten.
Het hebben van een aantal commissarissen is niet voldoende. Deze commissarissen moeten ook daadwerkelijk wat te zeggen hebben. Ze moeten aantonen onafhankelijk te zijn en tegengas te geven aan de ondernemer.
In Amerika zie ik in bijvoorbeeld het bedrijf Chesapeake een potentieel probleem. Ook daar één zeer dominante CEO die als een despoot de onderneming leidt. De afgelopen jaren hebben we er al genoeg schandalen binnen het bedrijf gezien. Ik vrees dat het nog wel erger gaat worden.
Kent u voorbeelden?
