Tom Lassing

Daar waar de discussie over een AZC en Berlicum uitliep op letterlijk een volksopstand met geweld is het de gemeente Best die de andere kant van het spectrum gezocht heeft.
Met politieke spelletjes en het verbergen van het AZC in een beleidskader discussie waarbij de locatie van het te bouwen AZC uit de hoge hoed moest komen NADAT de Raad het besluit al genomen had, werd de democratie op een andere manier onderuit geschoffeld.
De wethouder kwam haar eerder gemaakte afspraken en toezeggingen naar de Raad niet na, en de locatie werd geheim gehouden, maar door een vergissing iets te vroeg ineens bekend. Er moest plots snel geschakeld worden door de gemeente.
Op 27 maart j.l. een informatie bijeenkomst voor de omwonenden. Het AZC zou midden in een buurtschap in het buitengebied komen, zonder ook maar het minste overleg met de inwoners. Het besluit is al genomen begon de wethouder de bijeenkomst mee. Dat was een prima manier om iedereen goed kwaad te krijgen. Het werd een heftige bijeenkomst.
Probleem voor de wethouder, niemand van de beslissers woonde in of had kennis van het buurtschap. De door hen gekozen locatie lag strategisch écht verkeerd. Namelijk tegenover een met miljoenen aan gemeenschapsgeld gecreëerde zichtlocatie van een Groene Poort voor de natuur. Het feit van die Groene Poort was totaal niet in beeld geweest. De ontsluitingsroute is ook deel van het hoofdfietsenroute stelsel. Daar moeten straks dan ook de werknemers en toeleveranciers van het AZC over die fietsstraat gaan rijden. Geen ideale situatie.
Miljoenen is geïnvesteerd in het fraaier maken van die groene zichtlocatie. Daarbij is er de laatste jaren enorm zwaar gehandhaafd op de bewoners die werkelijk niets meer zonder vergunning mochten doen. Op iedere slak werd zout gelegd. Ook mijn oudste dochter moest haar schoonheidssalon in ons huis verlaten, want ze woonde niet meer thuis. Niemand had er last van, maar regeltjes hè.
Nu wil de gemeente er met een tijdelijke vergunning er een AZC doordrukken, op wat nu een weiland is. Eén van de wethouders heeft mijn prachtige tuin proberen terug te laten ontwikkelen in de handhaaf actie onder het mom, “Ik word blij van paardjes in de wei”. Immers was mijn tuin vroeger een weide waar de paarden liepen. Dezelfde gemeente gaf mij eerder 350 euro als stimulatie beloning voor het zo mooi verfraaien van de ruimte.
Ik mocht mijn tuin dus uiteindelijk na een flinke strijd wel houden.
Maar als de gemeente iets wil, dan kan dat zo maar, zonder overleg en zonder inspraak bewoners.
Gisteravond heb ik samen met enkele anderen ingesproken en buiten stonden de wijkgenoten herrie te maken.
De boodschap kwam aan. Het is nog niet afgeblazen, maar het is duidelijk dat zowel de raadsleden als de bewoners zich behoorlijk genaaid voelen. Het onderwerp wordt van de agenda afgehaald en opnieuw bezien.
Of het AZC nog op die locatie kan komen… Ik acht de kans klein. Door de gekozen aanpak is het vertrouwen in de gemeente bijzonder laag en draagvlak voor die locatie is er niet meer.
De wethouder heeft, om de druk maximaal op te voeren, al aangegeven dat het ‘de enige locatie’ in Best is.
Nu heeft ze zichzelf dus klem gezet.